بخش ۱۸ - حکایت
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی پرنده‌ای است که توسط صیاد به بند کشیده شده و پس از آزادی، به پرواز در می‌آید. اما او درمی‌یابد که هنوز بال‌هایش بسته است و در خطر صیاد قرار دارد. پرنده با حسرت به دیگر پرندگان در باغ نگاه می‌کند و می‌فهمد که آزادی واقعی را ندارد. این شعر به بررسی زندگی در قفس، آرزوها و خطراتی که آزاد بودن برای موجودات دیگر به همراه دارد، می‌پردازد. در نهایت، شاعر به دیگر پرندگان توصیه می‌کند که از لطایف و زیبایی‌های زندگی‌یشان بهره‌برداری کنند، زیرا خود او هنوز در دام است.
یکی صیاد مرغی بسته‌پر داشتبه بستان برد و بند از پاش برداشت
هوش مصنوعی: یک شکارچی پرنده‌ای را در قفس داشت و آن را به باغی برد تا آزاد کند و بندهای قفس را از پایش برداشت.
زدندش طایران بوستانیصلای رغبت هم‌آشیانی
هوش مصنوعی: پرندگان باغ به او پیام دادند که امیدوارند همسفر و همنشین شوند.
چو پر زد دید بال خویش بستهعدوی خانه در پهلو نشسته
هوش مصنوعی: زمانی که پرنده‌ای پرواز کرد، متوجه شد که بال‌هایش به وسیله دشمنانش محدود شده و آنها در کنار خانهای نشستهاند.
برآورد از شکاف سینهٔ خویشصفیری پرخراش از سینهٔ ریش
هوش مصنوعی: از درون سینهام صدایی بلند و پرطنین بهوجود آمده که به شدت احساساتم را بیان می‌کند.
که مرغی را چه ذوق از سرو شمشادکه پروازش بود در دست صیاد
هوش مصنوعی: مرغی که در قفس است و در دست صیاد به دام افتاده، هرگز از زیبایی و لطافت درختان لذت نمیبرد. زندگیاش محدود به فضای تنگ قفسش است و نمیتواند آزادانه پرواز کند.
قفس باشد ارم بر نغمه‌سازیکه بیند در کمین تاراج‌بازی
هوش مصنوعی: قفس، حکمتی است برای کسی که در انتظار یک فرصت برای استفاده از مهارتهایش است، اما در عین حال احساس می‌کند که تحت نظارت و تهدید قرار دارد.
شما کآزادگان شاخساریدنشاط سرو و گل فرصت شمارید
هوش مصنوعی: شما فرزندان و جوانان هستید که مانند درخت سرو و گل، شاداب و پرنشاطید، پس از لحظات خوب زندگی بهرهمند شوید.
که صیاد مرا با من شماری‌ستمرا هم در شکنج دام کاری‌ست
هوش مصنوعی: صیاد مرا همواره تحت نظر دارد و خود من نیز در تله و دام او گرفتار هستم.