تناجی
ابوالفرج رونی

شمارهٔ ۶

تا جان مرا باده مهرت سوده استجان و دلم از رنج غمان آسوده است
گر باده به گوهر اصل شادی بوده استپس چون که ز باده تو رنج افزوده است