شمارهٔ ۱۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به قدرت و نعمت‌های الهی اشاره می‌کند و به ستایش خداوند می‌پردازد. او بیان می‌کند که بخشش و عطای خداوند به حدی است که هیچ چیزی در زمین و آسمان باقی نمانده و همه چیز تحت تسلط اوست. شاعر از زیبایی‌های طبیعت و زندگی الهام می‌گیرد و تاکید می‌کند که حتی سؤال و جست‌وجو نیز نشان‌دهنده غنای روحانی خداوند است. او همچنین به نحوه‌ی قهری که بخل و امساک فرار کرده و در نتیجه برکات بی‌پایان الهی اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر به ماندگاری و فزونی نعمت‌ها در زندگی و عالم هستی اشاره دارد.
ای جوادی که کوه و دریا راباعطای تو ملک و مال نماند
هوش مصنوعی: ای جواد و بخشنده! طوری بخشش کردهای که نه کوه باقی مانده و نه دریا، و همه چیز در اختیار توست.
شکر انعام تو به جان گویمکه زبان را در او مجال نماند
هوش مصنوعی: من سپاسگزاری و قدردانی بینهایت خود را از نعمت‌ها و لطف تو به زبان میآورم، چرا که کلمات در بیان این همه شکرگزاری ناتوانند و از قدرت بیان فراتر رفتهاند.
آن درختی است بر تو که ازوباغ امید بی نهال نماند
هوش مصنوعی: این درختی است که بر تو سایه افکنده و از آن، باغ امیدی بدون هیچ نهالی باقی نمیماند.
وان درختی است رای تو که بدوقرص خورشید بی همال نماند
هوش مصنوعی: این درختی است که به خاطر تو زیبایی و نور خورشید را به خود جذب کرده و هیچ چیز دیگر نمیتواند با آن مقایسه شود.
آز چندان سؤال کرد از توکه به سیرتش در سؤال نماند
هوش مصنوعی: او به قدری از تو سوال کرده که دیگر هیچ چیزی از سرشت و ویژگیهایش باقی نمانده است.
بخل چندان دوال خورد از توکه به پهلوش بر دوال نماند
هوش مصنوعی: بخل تو آنقدر زیاد است که دیگر حتی جایی به پهلویش برای استراحت باقی نمانده است.
دیو امساک را که طبع تو دیداندر امساک قیل و قال نماند
هوش مصنوعی: وقتی که روح تو دیو خساست و بخل را مشاهده کرد، دیگر جایی برای بحث و جدل دربارهی امساک باقی نمیماند.
هبه ایزدی از آن او رابا تو اندر هبت جدال نماند
هوش مصنوعی: هدیهای از جانب خداوند به او داده شده که به خاطر آن دیگر نیازی به جدال و争 ندارید.
تا بماند فلک به مان که در اونجم عمر تو را وبال نماند
هوش مصنوعی: به این معناست که هنگامی که آسمان بر ما باقی بماند و ستارههای عمر تو بال و پر نگیرند، به عبارتی تو در شرایطی قرار خواهی گرفت که عمرت به درستی سپری شود و مشکلی برایت ایجاد نکند.