شمارهٔ ۳
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر بیان میکند که گاهی سخنان نیک او را به شوق میآورد و گاهی اعمال سختش، دلش را میسوزاند. او در میآموزد که چگونه گفتار را باید بیاموزد و در نهایت، عشق مانند تختهای است که او را میفروشد و گرفتار میکند.
گه نیک به گفتار برافروخت مراگه سخت به کردار جگر سوخت مرا
هوش مصنوعی: گاهی با سخنان زیبا و دلنشین، مرا شاد و سرحال کرد و گاهی با رفتارهای سخت و ناپسند، باعث درد و رنج دلم شد.
چون بستن گفتار بیاموخت مرابر تخته عشق کرد و بفروخت مرا
هوش مصنوعی: وقتی که یاد گرفتم چگونه سخن بگویم، عشق به من آموخته شد و به نوعی مرا به دیگری سپرد.