شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: شاعر در این متن از درد جدایی و دوری از معشوق می‌گوید. او اشاره می‌کند که نه در روز آرامشی دارد و نه در شب خواب راحتی. چشم و دلش از دوری معشوق رنج می‌برند و این جدایی به احساسات او شدت بخشیده است. او وضعیت روحی خود را شبیه یک بیابان سوزان و دریای پر از آب به تصویر می‌کشد.
از درد فراقت ای به لب شکر نابنی روز مرا قرار و نی در شب خواب
هوش مصنوعی: عزیز من، از دوری تو دلم به شدت درد می‌کند. نه در روز آرامش دارم و نه در شب خوابم میبرد.
چشم و دل من ز هجرت ای در خوشابصحرای پر آتش است و دریای پر آب
هوش مصنوعی: چشم و دل من به خاطر دوری از تو، همچون بیابان سوزانی است که آتش میزند و همچون دریای پر از آب است که در آن غم و اشتیاق موج میزند.