شمارهٔ ۲۹
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به شبهای طولانی و آرام اشاره می‌کند که در آن خواب خوبی را تجربه کرده است. اما او از حال خودش غمگین است و احساس می‌کند که نمی‌تواند مانند دیگران خواب خوب و آرامی داشته باشد، چون چشمش به آسمان دوخته شده و انتظار چیزی را می‌کشد.
شبهای دراز تو به آرام و به نازخوش خفته و خواب با تو گشته دمساز
هوش مصنوعی: در شبهای طولانی، تو به آرامی و ناز در خواب هستی و خواب به تو نزدیک شده است.
مسکین من بیدل چه به شبهای درازچون چشم فلک نیایدم چشم فراز
هوش مصنوعی: بیچاره منِ غمگین، چه به شبهای طولانی که ستارهها و آسمان به من نگاهی نمیکنند و من هم به آنها نمیتوانم امیدی داشته باشم.