تناجی
ابوالفرج رونی

شمارهٔ ۳۴

ای عشق به خویشتن بلا خواسته امآن گاه به آرزو ترا خواسته ام
تقصیر مکن کت به دعا خواسته امتا خود به دعا بلا چرا خواسته ام