شمارهٔ ۳۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از شباهت خود به محبوبش صحبت می‌کند و می‌گوید که هر دو از یک جنس (گل) هستیم. او به احساسات درونی خود اشاره می‌کند و می‌گوید که در حالی که محبوبش در ظاهر دچار سختی و درد است، او خود در دل احساساتی عمیق دارد. به عبارت دیگر، شاعر به تفاوت بین زخم‌های ظاهری و زخم‌های داخلی اشاره می‌کند.
آن را که چو ما سرشت باشد از گلبی خارشکی نباشد ای مهر گسل
هوش مصنوعی: کسی که مانند ما از گل سرشته شده باشد، هرگز بدون خار و آسیب نخواهد بود، ای عشق جداکننده.
من همچو توام ز من چرائی تو خجلتو خارش تن داری و من خارش دل
هوش مصنوعی: من نیز مانند تو هستم، ولی تو چرا از من شرمندهای؟ تو از درد جسمی رنج میبری و من از درد دل.