شمارهٔ ۳۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق سخن می‌گوید و به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که چهره‌اش همچون آتش است و به خاطر عشق، چشمانش پر از اشک خونین است. هر بار که این اشک را از چشمانش پاک می‌کند، به یاد معشوقش می‌افتد و احساساتش دوباره زنده می‌شود.
در عشق چو نار کَفته شد رخسارماز بس که برو سرشک خونین بارم
هوش مصنوعی: در عشق، چهرهام مانند آتش سوخته است، زیرا به قدری برای او اشک ریختهام که خونین شده است.
هرگه که سرشک دیده زو بردارمچون پرده ز ناردانه بیرون آرم
هوش مصنوعی: هر بار که اشک از چشمانم میریزد، مانند پردهای که چیزی را از گوشهای پنهان می‌کند، احساساتم را آشکار میکنم.