شمارهٔ ۱۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به غم و اندوه خود از جدایی و فقدان یاری می‌پردازد. او از گل‌هایی که در چمن شکفته و امیدهایی که نابود شده‌اند سخن می‌گوید و به بی‌فایده بودن کاشتن نخل امید اشاره می‌کند. شاعر احساس می‌کند که در میان مشکلات و ناملایمات، ملاقات با یار خود غایت و آرزویی غیرقابل دسترسی است. در نهایت، او با صدای بلند نوحه‌سرایی می‌کند و به یاد ایام خوشی و شادی‌های از دست رفته می‌افتد.
در این چمن چه گلی باز شد به منزل ماکز آن به باد فنا رفت غنچهٔ دل ما
هوش مصنوعی: در این باغ چه گلی به سراغ ما آمده که از آن، دل ما همچون غنچهای به باد رفته است.
ندیده روشنی دیدهٔ امید هنوزفلک نشاند به یک دم چراغ محفل ما
هوش مصنوعی: هنوز امید به روشنایی در چشمان ما وجود دارد، و زمانه در یک لحظه، چراغ جمع ما را روشن کرد.
دگر برای چه نخل امید بنشانیمچو گل نکرد نهالی که بود حاصل ما
هوش مصنوعی: ما چرا باید دوباره امیدی را بکاریم، وقتی که نهالی که قبلاً کاشتیم، ثمر نداشت؟
به خون ز لاله‌رخان پنجهٔ که برتابیم؟که در میانه عیان نیست دست قاتل ما
هوش مصنوعی: چگونه میتوانیم به کسی که با دیوانگی و زیباییاش ما را به خونریزی وادار کرده، پاسخ دهیم؟ در حالی که در این میان، نشانی از قاتل ما وجود ندارد و نمیتوانیم او را شناسایی کنیم.
قیامت است ملاقات یار غایب خویشفغان که تا به قیامت بمانْد مشکل ما
هوش مصنوعی: دیدار با یار غایب همچون روز قیامت است و آه و افسوس که این مشکل ما تا همیشه باقی خواهد ماند.
چنان مهی که مقابل به چشم روشن بودببین که چون فلکش برد از مقابل ما
هوش مصنوعی: چنان روشنایی وجود دارد که به چشم میخورد، ببین که چگونه فلک او را از جلویمان دور کرده است.
بلند ساز فغانی! سرود نوحه که رفتترانهٔ طرب و بی‌غمی ز منزل ما
هوش مصنوعی: بلند کن صدای نوحه و گریه را، زیرا که شادی و خوشی از خانهمان رفته است.