شمارهٔ ۲۳
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساس عمیق عاشقانه و درد و رنج های ناشی از فاصله عشق و محبوب می‌پردازد. شاعر به سراغ مکانی آرام و دلپذیر می‌رود که در آن به خوشی و نوشیدن می‌پردازد، اما همزمان با کمال بی‌خبری از حالش و حسادت دست و پنجه نرم می‌کند. او به عشق خود آسیب می‌زند و در جدایی از محبوب خود ناتوان است، در حالی که در دلش تمنا و آرزویی بزرگ وجود دارد. بروز غم و اندوه ناشی از جدایی او را در جستجوی یاری و همرازی است، در حالی که میداند که نمی‌تواند به آنچه می‌خواهد برسد. در نهایت، شاعر به عدم ارزش فریاد و درد خود اشاره می‌کند، چرا که در نبود محبوب، حتی احساسش نیز به بی‌ارزشی گرایش می‌یابد.
به هر سرچشمه کآن آرام جان زد خرگهی آنجابه عشرت با می و معشوق بنشیند مهی آنجا
هوش مصنوعی: به خاطر آرامش دل، به جایی می‌رود که در آنجا با شادی و خوشی، در کنار شراب و محبوبش، نشسته است.
نه دل آگه شود کز دیدنش چون می‌شود حالمنه از غیرت توانم دید با این آگهی آنجا
هوش مصنوعی: دل من نمیداند که وقتی او را میبینم چه حالتی پیدا می‌کنم و به خاطر عشق و غیرت نمیتوانم با این آگاهی به آنجا بروم.
که میداند که چونم می‌کشد در خلوت آن بدخوچو هرگز از عزیزان نیست با من همرهی آنجا
هوش مصنوعی: کسی نمیداند حال من را که در تنهایی این بدخلق مرا آزار میدهد. در آنجا هیچکس از عزیزانم همراه من نیست.
نیازی می‌کنم عَرض و برون می‌آیم از بزمشنخواهم تا قیامت ساختن ماتمگهی آنجا
هوش مصنوعی: من نیازی به هیچ چیز ندارم و از این میهمانی بیرون می‌آیم. تا همیشه نمیخواهم در آن مکان غم و ماتم برپا کنم.
در آن نظاره کز هر ذره آتش در جهان افتدندارد عاشق بیچاره یارای رهی آنجا
هوش مصنوعی: در آنجا که از هر ذره شعلهای در دنیا به وجود میآید، عاشق بیچاره نمی‌تواند به راحتی راهی به آنجا پیدا کند.
که میداند که چون آمد برون از گلشنش عاشقتمنای بلندی بود و دست کوتهی آنجا
هوش مصنوعی: کسی نمیداند که وقتی از باغ زیبایش خارج می‌شود، عاشق آرزوی بلندی بود که در آنجا نمیتوانست به آن دست یابد.
دگر در سایهٔ دیوار آن گل از چه رو آردفغانی چون ندارد قیمت برگ کهی آنجا
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که در سایه دیوار، آن گل برای چه چیزی فریاد می‌زند، در حالی که برگهایش ارزشی ندارند و نمی‌تواند در آنجا بماند.