شمارهٔ ۳۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات عمیق عاشقانه و غمگین خود سخن می‌گوید. او حس می‌کند که چهره آفتاب از او دور شده و دلش در آتش محبت می‌سوزد. شب‌هایی که مست می‌شود، فرشته‌ها به او حسرت می‌برند، زیرا در مجالس شرابش غم و درد وجود دارد. شاعر از بی‌توجهی معشوق به خود گله می‌کند و می‌گوید که با وجود زیبایی‌اش، او را نمی‌بیند. در نهایت، او از جدایی و دل‌شکستگی خود دفاع می‌کند و به درد و حسرت خود اشاره می‌کند که حتی در میان دشمنانش، حسرت آب و عشق را به دل دارد. به طور کلی، شعر به توصیف احساسات عاشقانه، اندوه و longing می‌پردازد.
که برفروخت به می چهر آفتاب مراکه ساخت تیز بر آتش دل کباب مرا
هوش مصنوعی: چهرهام را همچون آفتاب درخشان کرده و دل شوق و امید مرا مانند کبابی بر روی آتش تیز کرده است.
شبی که مست به کاشانه‌ام فرود آیدفرشته رشک برد مجلس شراب مرا
هوش مصنوعی: شبی که مسحور و شاداب در خانهام باشم، فرشتهای که به زیبایی مینگرد، به مجلس شراب من حسادت خواهد کرد.
نمی‌شود مژه‌ام گرم از آن سبب که به نازگشاد نرگس مخمور و بست خواب مرا
هوش مصنوعی: چشمم نمیتواند بر دلیری و زیبایی نرگس مست تأثیر بگذارد، چون خواب و آرامش مرا گرفته است.
شهی که می‌کند از سایهٔ همای گریزچه التفات کند منزل خراب مرا
هوش مصنوعی: پادشاهی که از سایهی همای خود دوری می‌کند، چه توجهی میتواند به خانهی خراب من داشته باشد؟
برون خرام به پیراهن کتان امشبکه آنچنان اثری نیست ماهتاب مرا
هوش مصنوعی: امشب با لباس نازک خود قدم بزن که نور مهتاب تاثیری بر من ندارد.
سرم برید و زد آتش چنان که محو شدمنخواست سگ که خورد نیز خون ناب مرا
هوش مصنوعی: سرم را بریدند و آتش زدند به گونهای که از خود بیخود شدم. حتی سگ هم نخواست خون خالص مرا بخورد.
ز من گذشت و ز دشمن پیاله خواست دریغ!که تشنه بود و نخورد از غرور آب مرا
هوش مصنوعی: زمانی از من گذشت و دشمنم از من خواست تا به او آب دهم. افسوس که در آن لحظه تشنه بودم اما به خاطر غرورم نتوانستم آب را به او بدهم.
شکسته دل چو فغانی تلخکام شدمکه پشت دست زدی شکّر و گلاب مرا
هوش مصنوعی: دل شکسته و غمگین شدهام، بهگونهای که وقتی به من توجه کردی، مثل این بود که شکر و گلاب بر دستانم میزنی.