شمارهٔ ۳۱
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات شاعر نسبت به معشوق و وضعیت خود می‌پردازد. شاعر احساس می‌کند که معشوق نسبت به او توجهی ندارد و غرور او هنوز باقی است. او از درد و زخم‌های عاطفی‌اش سخن می‌گوید و به زیبایی و ارزش خود، که همچنان در زیر فشار مشکلات پنهان است، اشاره می‌کند. شاعر همچنین از فرشته‌ای که به جنازه‌اش می‌نگرد و از عبور آب خضر، که نماد زندگی و طراوت است، یاد می‌کند. در نهایت، او به انتقاد از معشوق می‌پردازد که لاف عشق می‌زند، در حالی که خود او را نادیده گرفته است.
بسوی من نظر مهر نیست ماه مراهنوز آن غرورست کج کلاه مرا
هوش مصنوعی: نگاه مهرآلودی به من نیست، اما هنوز آن خودبینی و افتخار از دست نرفته است که دلم را میسوزاند.
هزار پاره ی الماس از گلم سر زداثر هنوز نه پیداست برق آه مرا
هوش مصنوعی: هزار تکه الماس از گلی که من هستم جاری شد، اما هنوز نشانهای از آن دیده نمیشود، فقط درخشندگی آه من باقی مانده است.
که برفشاند قبا بر من جراحت ناککه گرد نافه چین ریخت تکیه گاه مرا
هوش مصنوعی: برفی که بپوشاند این زخم‌های من، شبیه به پارچهای است که بر روی جراحتهایم میگذارند، چون که زیبایی و لطافت موهایش، حمایت و آرامش را برای من به ارمغان میآورد.
فرشته‌وار ز پیش جنازه‌ام بگذربه آب خضر بشو نامهٔ سیاه مرا
هوش مصنوعی: لطفاً از کنار جنازه من با آرامش عبور کن و به من بگو که به آب حیات دسترسی پیدا کردهام تا بتوانم نامهی تیرهام را تغییر دهم.
سحرگه از جگر خسته خاست طوفانیکه راه خانه غلط گشت خضر راه مرا
هوش مصنوعی: در صبح زود، از دل خسته و نگران برخاستم، طوفانی به پا شد که مسیری را که به خانهام میبرد، به اشتباه تغییر داد و نمیدانستم چگونه به مقصد برسم.
لب تو نام من از لوح زندگانی بردبهر بهانه قلم زد خط گناه مرا
هوش مصنوعی: لب تو بهانهای شد تا نام مرا از دفتر زندگی پاک کند و به قلم خطای مرا بنویسد.
چه ذره یی تو فغانی که لاف مهر زنیبرو که پایه بلند آمده ست ماه مرا
هوش مصنوعی: تو چه قدرتی داری که در حال اعتراض هستی، در حالی که میگویی مهربانی میکنی؟ بدان که دلیلی بزرگتر از تو وجود دارد و آن ماه من است که بلندی و زیبایی آن به همه چیز سایه افکنده است.