شمارهٔ ۴۵
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر احساسات عمیق و دردناک عشق را به تصویر می‌کشد. او از خواب‌هایی صحبت می‌کند که او را می‌سوزاند، انگار که عشقش آتش به جانش انداخته است. احساس بیقراری و یادآوری معشوق باعث می‌شود که هر لحظه اش به تپش قلب و دلتنگی بی‌پایانی تبدیل شود. زیبایی عاشقانه و جذبه‌های آن، دلش را می‌سوزاند و او را به شور و شوق می‌آورد. همچنین، او تشنگی عمیق خود را بیان می‌کند و به این باور می‌رسد که هیچ چیز نمی‌تواند عطش عاشقی‌اش را فرو نشاند. در نهایت، او به دعا و نیایش در شب اشاره می‌کند که تجلی عشقش را در محراب نشان می‌دهد.
آه که‌امشب دیده‌ام خوابی که می‌سوزد مراخورده‌ام جایی می نابی که می‌سوزد مرا
هوش مصنوعی: امشب خواب عجیبی دیده‌ام که مثل آتش درونم را می‌سوزاند. من در جایی از شراب ناب برخورد کردهام که باز هم مرا می‌سوزاند.
می‌تپد در خون دل بی‌صبر و یادم می‌دهدهردم از گلگشت مهتابی که می‌سوزد مرا
هوش مصنوعی: دل من از دلتنگی می‌تپد و با هر ضربهای یادآوری می‌کند از زیباییهای شب که مانند تابش مهتاب است و در عین حال باعث آزار من می‌شود.
صحبت گرمی که دارد سر‌گرانم همچو شمعدیده‌ام ز‌آن ترکْ آدابی، که می‌سوزد مرا
هوش مصنوعی: گفتگو و سخن گرم و دوستانهای که او دارد، برای من مانند شعلهی شمع است. من این ویژگی خاص را از آن شخص میبینم که مرا می‌سوزاند و آسیب میزند.
آه از آن جادو که چون می‌آورد لب در فسوننکته‌ای می‌گوید از بابی که می‌سوزد مرا
هوش مصنوعی: ای کاش از آن جادوگری که وقتی میآید، با لبهایش جملاتی سحرآمیز می‌گوید، خبری داشتم؛ جملاتی که مرا به یاد دردی میاندازد که در دل دارم و روح مرا می‌سوزاند.
تشنه بودم بر لب آب و نخوردم جرعه‌ایدارم اکنون در جگر تابی که می‌سوزد مرا
هوش مصنوعی: زمانی که بر کنار آب قرار داشتم و تشنه بودم، اما جرعهای از آن نخوردم. حالا در دل خود، دردی دارم که مانند آتش می‌سوزاند و عذابم می‌دهد.
از کجا برخاستی امروز سرو من که بازدارد آن روی چو گل آبی که می‌سوزد مرا
هوش مصنوعی: امروز کجا بودی که دوباره به سمت من برگشتی، ای سرو که زیباییات مرا می‌سوزاند مانند گلی که آبش میکوشد.
در نماز عاشقی شب‌ها فغانی تا به روزحالتی دارد به محرابی که می‌سوزد مرا
هوش مصنوعی: در شب‌ها، هنگام عشق و عبادت، صدای عشق من اوج میگیرد و تا صبح حالتی خاص دارم در جایی که به خاطر محبت میسوزم.