شمارهٔ ۴۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات عمیق خود نسبت به معشوق صحبت می‌کند. او با بیان اینکه عشق و زیبایی معشوقش باعث افزایش دردها و شوق‌هایش می‌شود، به شدت تحت تأثیر زیبایی او قرار دارد. هرچه بیشتر با معشوقش در ارتباط باشد، بیشتر احساس داغ و شوق می‌کند. شاعر در تلاش است تا از غم‌های خود با تفریح و گردش در باغ‌ها و گلستان‌ها رهایی یابد، اما متوجه می‌شود که هیچ چیز نمی‌تواند جایگزین وصال معشوقش شود. در پایان، او به این نتیجه می‌رسد که زیبایی‌های طبیعی دیگر نمی‌تواند تسلی‌بخش دل او باشد، زیرا همه چیز تحت تأثیر عشق اوست.
بر دل فزود خال تو داغی دگر مراافروخت از رخ تو چراغی دگر مرا
هوش مصنوعی: نقش زیبای چهرهات بر دل من باعث شده که احساسات جدیدی را تجربه کنم و از نور چهرهات روشنی و گرمای تازهای در وجودم به وجود آمده است.
هر جام می که در نظرم می‌دهی به غیرداغی‌ست تازه بر سر داغی دگر مرا
هوش مصنوعی: هر غیر از می که در مقابل من میگذاری، فقط باعث می‌شود که داغی تازهای بر زخم قدیمیام اضافه شود.
این‌دم که بی رقیب روی، گیرمت عنانزین خوبتر کجاست فراغی دگر مرا
هوش مصنوعی: در این لحظه که تو بدون هیچ رقیبی نزد من هستی، دلم میخواهد بدانم کجای دیگری میتوانم آرامش بیشتری پیدا کنم.
هر روز بهر دفع غم از خانه همدمیبیرون برد به گلشن و باغی دگر مرا
هوش مصنوعی: هر روز برای فرار از غم و اندوه، دوستی را از خانه بیرون میبرم تا به باغ و گلستانی دیگر برویم.
اما بجز نوید وصالت عجب که کساز ره برد به لابه و لاغی دگر مرا
هوش مصنوعی: به جز خبر خوش وصالت، تعجب است که هیچکس از راههای دیگر نتوانسته به من برسد.
داغم از آن گل‌ست فغانی درین چمنکی دل کشد به لاله و راغی دگر مرا؟
هوش مصنوعی: درد من از آن گل است که در این باغ میخواند. حالا چه کسی دلش به گل لاله و دیگر زیباییها خوش شود؟