شمارهٔ ۷۲
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عاطفی و دردهای ناشی از عشق و جدایی پرداخته است. شاعر از حالتی سخن می‌گوید که در آن عشق و وفا را وعده می‌دهد، اما احساس می‌کند که خود به دوری و ظلم دچار شده است. او به طبیب اشاره می‌کند که نمی‌تواند به درمان دردهای عاشقانه‌اش بپردازد و از آب حیات دل می‌کَند. در نهایت، شاعر به انتظار رونق و زیبایی‌های بهاری می‌پردازد و از قلم خود می‌خواهد که همچنان به نوشتن ادامه دهد، حتی در شرایط سخت. این شعر به تناقضات عشق و احساس تنهایی و امید نیز اشاره دارد.
آنکه از لوح جفا نوک قلم باز گرفتزین دعا گوی چرا لطف و کرم باز گرفت
هوش مصنوعی: کسی که از نامه سختی و ظلم دست برداشت، حالا از او میپرسم چرا لطف و محبت را پس گرفت؟
مژده ی مهر و وفا می دهم یار مدامخود ندیدم که دمی جور و ستم باز گرفت
هوش مصنوعی: من به تو خبری از عشق و وفاداری میدهم، زیرا هرگز یارم را ندیدهام که حتی برای لحظهای به من ظلم و ستم کند.
حال آن خسته چه باشد که طبیبش بعلاجخواست صدره بنهد پیش، قدم باز گرفت
هوش مصنوعی: حالش را نمیتوان وصف کرد، چرا که پزشکش برای درمانش خواسته که او را به اندازهای آرام کند که قدمی به عقب بردارد.
من همانروز ببستم نظر از آب حیاتکه فلک درد می از ساغر جم باز گرفت
هوش مصنوعی: من در همان روز که به زندگی و خوشیهای حقیقی دل بستم، متوجه شدم که دنیا برایم درد و زحمت به ارمغان آورده و همانند ساغر شراب از من میگیرد.
در بیابان مکافات یکی ده بدرودهر که یک دانه ز مرغان حرم باز گرفت
هوش مصنوعی: در بیابان عذاب، ده نفر به سعادت میرسند، هر کسی که یک دانه از پرندگان حرم را بگیرد.
می رسد گل که کند صد طبق لعل نثارگر بهار از قدم سبزه درم باز گرفت
هوش مصنوعی: گل زود میرسد و زیباییهایش را در قالب لعل (یاقوت) نثار می‌کند، اگر بهار مانع سبزهها نشود و اجازه دهد جلوه کنند.
قلم شوق فغانی ورقت کرد سیاهچند روزی که ازین صفحه قلم باز گرفت
هوش مصنوعی: قلم به خاطر شوق و هیجان، مدتی را به نوشتن مطالب غمانگیز اختصاص داد و حالا بعد از چند روز، از این نوشتار دست کشیده است.