شمارهٔ ۷۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف دردهای درونی خود می‌پردازد که حتی پزشک هم نمی‌تواند آن را درمان کند. او به بوصلم اشاره می‌کند که با ستاره‌شناسی به او خوشخبری می‌دهد، اما نمی‌داند که چه چیز جان او را آزار می‌دهد. شاعر از آتش عشق و حسرتی که در وجودش دارد سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که حتی حاسدان نیز از عمق درد او بی‌خبرند. در نهایت، او احساس تنهایی و پریشانی خود را ابراز می‌کند و می‌گوید که عشق و مستی‌اش نتوانسته کسی را متوجه حال او کند.
طبیبم دید و درمانم ندانستدوای درد پنهانم ندانست
هوش مصنوعی: پزشک من را معاینه کرد اما نتوانست درمانم را پیدا کند و از درد پنهان من آگاه نشد.
بوصلم مژده داد اخترشناسیولیکن آفت جانم ندانست
هوش مصنوعی: در آسمان، ستاره‌شناسی به من خبر خوشی داد، اما او نتوانست بداند که این خبر برای جانم مضر است.
چه آتش بود رو آورد در منکه دامان و گریبانم ندانست
هوش مصنوعی: در درونم آتشی شعلهور است که از شدت آن به خودم نمیتوانم بیفتم و دامن و گریبانم را بشناسم.
که می گوید که حاسد چون ترا دیدبران لب جای دندانم ندانست
هوش مصنوعی: این جمله نشان می‌دهد که وقتی شخص حسود شما را ببیند، به قدری از کینه و حسادت پر میشود که نمی‌تواند خود را کنترل کند و نمی‌داند چطور باید واکنش نشان دهد. به نوعی، این حسادت آنقدر قوی است که او به فکر آسیب زدن به شما خواهد بود، اما در برابر شما به جای عمل، فقط ایستاده و نمایانگر احساسات درونیاش میشود.
چه از آن بوی خوش کامشب صبا داشتچو راه بیت احزانم ندانست
هوش مصنوعی: امشب نسیم خوشبو چه حالتی دارد که نمی‌داند به کدامین سو باید برود و به خانهی غمانگیزم بیاید.
تو می گویی که عاشق دید مستمبمرد و چاک دامانم ندانست
هوش مصنوعی: تو میگویی که عاشق شدهای، اما نگاه خیرهام باعث شد که کسی دیگر نتواند از من آگاه شود و به درد و رنج من پی ببرد.
فغانی مست بود آن شوخ امشبسخنهای پریشانم ندانست
هوش مصنوعی: شب گذشته، فغان مستی به سرم بود و آن دلربا سخنان آشفتگیهایم را درنیافت.