شمارهٔ ۷۸
هوش مصنوعی: غزل به بیان حال عاشق و درد و رنج ناشی از عشق پرداخته است. شاعر در ابتدا از حالت چشم دل سخن می‌گوید و ابراز آرزو می‌کند که این حالت از ابتدا وجود داشت. او از زبونی دلش به خاطر عشق می‌گوید و اشاره می‌کند که اگر دیگران صدایش را می‌شنیدند، فریادش چنان بلند می‌شد که همه متوجه می‌شدند. عشقش نهان نمی‌ماند و او به خاطر آن گرفتار ملامت شده است. شاعر به یاد صبری اشاره می‌کند که باعث می‌شد رازهایش را پنهان نگه دارد. او از خیالات خام و درد ناشی از عشق و شکست در دل عاشق سخن می‌گوید و در انتها به تلخی و شیرینی عشق که به خاطر آن از دیگران شکایت می‌کند، اشاره می‌کند.
چشمت ز حال ما چو نظر باز می گرفتاین شیوه کاشکی هم از آغاز می گرفت
هوش مصنوعی: اگر چشمان تو به حال ما نگاهی میانداخت، ای کاش این روش را از ابتدا در پیش میگرفتی.
دل از بهانه ی تو زبون شد، چنین بودچون یا نکته دان سخن ساز می گرفت
هوش مصنوعی: دل به خاطر یاد تو نرم و vulnerable شده است، و این گونه است که وقتی کسی با فهم و دانایی صحبت می‌کند، دل را بیشتر به خود جلب می‌کند.
فریاد کس نمی شنوی ور نه آه منمی شد چنان بلند که آواز می گرفت
هوش مصنوعی: اگر کسی فریادهایم را میشنید، آه من به قدری بلند می‌شد که همه آن را می‌شنیدند.
عشقت نهان نماند و ملامت شدم دریغآن صبر کو که پرده به صد راز می گرفت
هوش مصنوعی: عشق تو پنهان نماند و من مورد سرزنش قرار گرفتم. افسوس که آن صبوری کجا رفت که به اندازه صد راز مرا پوشانده بود.
بسیار پشت دست گزید از خیال خامآن کو ندیده سبب ترا گاز می گرفت
هوش مصنوعی: کسی که به دلیل خیال باطل و ناپختهی خود، مرتکب اشتباه میشود، همیشه باید پشیمان و افسوسخور باشد. او بدون این که اصل ماجرا را درک کرده باشد، به دیگران آسیب میزند.
چون آبگینه در دل عاشق شکست خوردجامی که با تو خانه برانداز می گرفت
هوش مصنوعی: وقتی دل عاشق همچون شیشه شکست، او جامی را برداشت که میتوانست همه چیز را تحت تأثیر قرار دهد و تغییر بدهد.
نه تلخ باده یی تو فغانی که آن حریفشکر ز دست غیر به صد ناز می گرفت
هوش مصنوعی: این بیت می‌گوید که تویی که با نوشیدن باده تلخ و فغان زدن، خوشحال نمیشوی؛ زیرا آن شخصی که میتوانسته شیرینی زندگی را بیابد، به جای تو آن لذت را از دست دیگری با ناز و کرشمه میگیرد.