شمارهٔ ۹۶ - بابافغانی

بگشا زبان که طبع زبونم گره شدستدر سینه آرزوی فزونم گره شدست

از بسکه جور بینم و دم بر نیاورماندوه عالمی بدرونم گره شدست

نگشاید آهم از دل و رویم بخنده همازدرد و غم درون و برونم گره شدست

دل سوخت چون سپند و گشادی نشد ز تودردا که با تو سحر و فسونم گره شدست

خواهم که بگسلم ز همه کام چون کنمدر طبع سفله همت دونم گره شدست

هر جام می که قطره فشان داده یی بغیردر دل هزار قطره ی خونم گره شدست

هر کس گشاد یافت فغانی ازین کمندبیچاره من که بند جنونم گره شدست