شمارهٔ ۱۲۷
هوش مصنوعی: این شعر به تمجید از زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد. شاعر با اشاره به سایه‌ی سرو، به فراوانی و شگفتی زیبایی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که زیبایی او چنان است که می‌تواند به هر باری از دل‌ها آشوب ایجاد کند. او از قلم آفرینش و تأثیر آن در تصویرگری زیبایی یاد می‌کند و به پایدار بودن زیبایی معشوق اشاره دارد، زیرا چهره‌اش همواره جذاب و ماندگار است. همچنین، شاعر ابراز می‌کند که آرزوی دیدن معشوق هنوز هم با گذر زمان کم نمی‌شود و این زیبایی به قدری دل‌انگیز است که حتی یک نگاه به آن نیز برای او کافی نیست. در نهایت، شاعر به زخم‌های عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که درد و رنج عشقش در سایه‌ی حرمت معشوق باقی مانده است.
چمن ز سایهٔ سروت چو گلشن ارمستنهال قد ترا آب خضر در قدمست
هوش مصنوعی: چمن به خاطر سایهسار تو، همچون باغ ارم میدرخشد و درختی که قد تو را میسازد، به مانند آب خضر در زیر پاهای توست.
یکی هزار شد آشوب حسنت از خط سبزفغان ز خامهٔ صنع این چه شیوهٔ قلمست
هوش مصنوعی: آشوب زیبایی تو از خط سبز و ناله خامهای است که این نوع قلم را چه معناست؟
خوشم به نقش جمالت که در صحیفهٔ حُسنمراد از قلم آفرینش این رقمست
هوش مصنوعی: من از زیبایی چهرهات خوشحال هستم، زیرا در کتاب زیبایی، این تصویر بهعنوان اثر قلم آفرینش ثبت شده است.
به غیر آن رخ چون گل که تا ابد باقیستنظر به هرچه درین باغ می‌کنم عدمست
هوش مصنوعی: تنها زیبایی چهرهات مانند گل است که همیشه ماندگار خواهد بود و هر نگاهی که به این باغ (دنیا) بیندازم، بیفایده است.
به ماه روی تو این آرزو که من دارمهزار سال اگر بینمت هنوز کمست
هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی صورت تو، این آرزو را دارم که اگر هزار سال هم بگذرد و تو را ببینم، هنوز هم کم است و کافی نیست.
به ناز بر مشکن از دعای اهل نیازکه جلوهٔ گل و سرو از نسیم صبحدمست
هوش مصنوعی: به زیبایی و دلنوازی افرادی که در جستجوی نیاز و دعا هستند، افتخار کن، زیرا مثل عطر گل و سرو در نسیم صبح، از این دعاها جلوه و زیبایی به وجود میآید.
به زخم تیر جفا از حریم حرمت توبرون نرفت فغانی که صید این حرمست
هوش مصنوعی: زخمی که از تیر جفا به من رسیده، هرگز از حریم و جایگاه حرمت تو بیرون نرفته است، چنانکه فغانی که برمیخیزد، نشان از بودن در حریم و جای تو دارد.