شمارهٔ ۱۲۹
هوش مصنوعی: شعر به توصیف زیبایی‌های طبیعت و تأثیر آن بر احساسات انسانی می‌پردازد. در این شعر، چمن و گل‌ها با نسیمی دل‌انگیز شکوفا می‌شوند و آوای بلبلان به گوش می‌رسد. شاعر با نام بردن از عشق و longing نسبت به معشوق خود، احساساتش را عمیق‌تر می‌کند و خود را در جستجوی او می‌یابد. در پایان، شاعر به شور و غوغای بلبلان در چمن اشاره می‌کند که نشان‌دهنده‌ی شوق و سرزندگی طبیعت است.
چمن شکفت و نسیمی ز هر گلی برخاستز هر نهال گلی بانگ بلبلی برخاست
هوش مصنوعی: چمن به شکوفایی درآمد و نسیمی سراغ هر گل رفت. از هر نهال، صدای بانگ بلبل به گوش رسید.
نسیم صبح، دلاویز و مشگ‌بیز آمدمگر ز سلسلهٔ جعد کاکلی برخاست
هوش مصنوعی: نسیم صبح دل‌انگیز و خوشبو به وزیدن درآمد، شاید از انبوه موهای مجعد و زیبایی که در هم پیچیده بود، برخاست.
کشیدم از غم زلف تو در چمن آهیچو پیش شاخ گلی جعد سنبلی برخاست
هوش مصنوعی: از روی غم و اندوهی که به خاطر موهای تو دارم، در میان چمن آهی میکشم، مانند اینکه درختی که شاخهاش به گل نشسته، به خاطر لطافت و زیباییاش به اهتزاز در میآید.
تو آن رمیده غزالی که هر قدم زین راهبه جستجوی تو صاحب‌توکّلی برخاست
هوش مصنوعی: تو مانند غزالی فراری هستی که هر قدم از این راه به دنبال تو، کسی با توکل به خداوند برمیخیزد.
غلام همّت آن عاشق سبک‌سیرمکه از سر دو جهان بی‌تأملی برخاست
هوش مصنوعی: من پیرو کسی هستم که با اراده و بیتردید از هر دو دنیای مادی و معنوی جدا شده و به عشق دل داده است.
به هر چمن که فغانی رسید ناله‌کنانز بلبلان چمن شور و غلغلی برخاست
هوش مصنوعی: هر گاه که صدای بلبلان به گوش می‌رسد، غم و اندوهی در دل آدمی شکل میگیرد و از آن سو، در باغ پر از گل، شور و هیاهویی به راه میافتد.