شمارهٔ ۱۵۷
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی های صبح و تأثیر آن بر روی دل و دیده اشاره دارد. شاعر از خجالت آفتاب به خاطر زیبایی معشوق صحبت می‌کند و نور صبح را به لعل و سینه‌ی سیمی تشبیه می‌کند. او همچنین به تأثیر دیدار معشوق بر روح و جان اشاره کرده و نسبت به شب و صبح و تغییر حالتی که در این زمان‌ها اتفاق می‌افتد، تأمل می‌کند. احساسات عشق و شیدایی، آرامش دل و نیز اضطراب ناشی از فاصله با معشوق و در نهایت امیدوار بودن به روشنی صبح در کلام شاعر نمایان است.
ای از نظارهٔ تو خجل آفتاب صبحلعلت به خندهٔ نمکین برده آب صبح
هوش مصنوعی: شعری دربارهی زیبایی و جذابیت چهرهی محبوب است. در این شعر، آفتاب صبح به خاطر درخشش و زیبایی چهرهی محبوب احساس شرمندگی می‌کند و چنین به نظر میرسد که نور خورشید تحت تأثیر لبخند دلنشین و شگفتانگیز او کمرنگ شده است. به عبارتی، زیبایی محبوب به اندازهای است که حتی خورشید صبح هم نمیتواند خود را با آن مقایسه کند.
تابان ز جیب پیرهنت سینهٔ چو سیمچون روشنی روز سفید از نقاب صبح
هوش مصنوعی: نورانی از جیب پیرهنت مانند سینهای از جنس سیم، چون روشنی روز که از پرده صبح بیرون میآید.
ما را چو شمع با تو نشانند روبروسوز و گداز نیم شب و اضطراب صبح
هوش مصنوعی: ما را مثل شمع در مقابل تو قرار میدهند، در حالیکه در میانه شب احساس سوختن و ذوب شدن داریم و صبح که میشود، اضطراب و نگرانی همراهمان است.
دل را فراغ می‌دهد و دیده را فروغدیدار آفتاب‌وَشان و شراب صبح
هوش مصنوعی: دل را آرامش میبخشد و چشمها را روشنایی دیدار خورشید و زیبایی و لذت شراب صبحگاهی می‌دهد.
دیوانهٔ جمال تو از مستی خیالذوق می شبانه ندانست و خواب صبح
هوش مصنوعی: عشقی که به زیبایی تو دارم، چنان مرا در خود غرق کرده که از شوری که در دل دارم، دیگر نمیدانم شب را چگونه سپری کردم و صبح را در خواب هستم.
خون شد دلم ز سیر مه و مهر چون شفقاز دیر ماندن شب تار و شتاب صبح
هوش مصنوعی: دل من به خاطر زیبایی و محبت ماه و خورشید به درد آمده است؛ مانند سپیدی صبح که از تاریکی شب به آرامی بیرون میآید.
بستان می صبوح فغانی به فال سعدآن دم که آفتاب گشاید نقاب صبح
هوش مصنوعی: بیا که در صبح زود از شراب لذت ببریم، زیرا در آن زمان که خورشید پرده صبح را کنار میزند، شگون خوشی در انتظار ماست.