شمارهٔ ۱۵۸
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به توصیف احساسات عاشقانه و درد فراق می‌پردازد. او با اشاره به تصویر زیبای معشوق، روح خود را در باغی از عشق و وصال می‌یابد. دلش به شدت تحت تأثیر این عشق قرار گرفته و در تلاش است تا بوی معشوق را در هر لحظه احساس کند. او ناامیدانه به دنبال جواهراتی از عشق و دل‌تنگی می‌گردد و در سختی‌های عشق گیر کرده است. شاعر همچنین از ناتوانی در تحمل دوری و شعله‌ور شدن دلش در بزم عشق صحبت می‌کند و احساساتش را در قالب ناله و فغان به تصویر می‌کشد. در کل، این شعر به عواطف عمیق و درگیرکننده‌ی عاشقانه و رنج فراق می‌پردازد.
مرغ دلم به حلقهٔ مویی نهاده رخدر باغ وصل بر گل رویی نهاده رخ
هوش مصنوعی: پرندهٔ درونم زنجیری از موهای تو به گردن دارد و صورتش را در باغ وصال، بر گلبرگهای روی تو میگذارد.
مست وصال چون نشود آنکه هر نفسبیخود بجیب غالیه بویی نهاده رخ
هوش مصنوعی: حالت شاد و مستی در پی وصل کسی است که هر دم بیخود و غرق در لذت میشود و بویی خوش از غالیه (عطر و خوشبوکننده) بر چهرهاش نشسته است.
افگنده ام عنان دل از دست هر طرفدر خون من دواسبه عدویی نهاده رخ
هوش مصنوعی: من کنترل دل را از دست دادهام و هر طرف که مینگرم، در خون خود غوطهورم. دو اسب دشمن بر چهرهام نشستهاند.
در گلشن خیال من از تند باد غمهر برگ لاله بر لب جویی نهاده رخ
هوش مصنوعی: در باغ خیال من، به خاطر وزش تندباد غم، هر برگ لاله بر لب جوی آب استراحت کرده است.
از دیده ام بجستن آن دانه ی گهرهر قطره ی سرشک بسویی نهاده رخ
هوش مصنوعی: از چشمم به دنباله آن دانه گرانبها میروم؛ هر قطره اشکی که میریزم، به سمتی چهرهام را میسازد.
در بزم عشق هر نفس از گرمی فراقلب تشنه یی به پای سبویی نهاده رخ
هوش مصنوعی: در مجالس عشق، هر لحظه از شدت دوری، همچون فردی تشنه به آب، صورت خود را به سمت جامی زیبا میبرد.
هر صبح تا بشام فغانی بحاجتیگریان به قبلهٔ سر کویی نهاده رخ
هوش مصنوعی: هر روز از صبح تا شب، به خاطر درخواستی که دارم، با صدای بلند و نالان به سمتی اشاره میکنم که در آن کوی محبوبم قرار دارد و صورت به سوی کعبه بر زمین میگذارم.