شمارهٔ ۱۷۵
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احوالات عشق و دلتنگی شاعر می‌پردازد. شاعر از آتش سوزان دل و سرگشتگی‌اش صحبت می‌کند که ناشی از عشق است. او احساس می‌کند که تمام امیدها و خواسته‌هایش از او سلب شده، و نمی‌تواند دردی که از این عشق می‌کشد را با کسی در میان بگذارد. عشق برای او همچون میخانه‌ای است که قیمتی بزرگ دارد و فقط با مستی از آن می‌تواند به وجد بیاید. شاعر به زیبایی‌های عشق و سختی‌های آن اشاره کرده و بیان می‌کند که عشق در تمام حالت‌ها تأثیری منحصر به فرد و غریب دارد. در نهایت، شاعر از عمق درد و طلب عشق سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که تنها در کنار محبوب می‌تواند آرامش یابد.
آه آتشناک من بوی دل مجنون دهدگر نسوزد دل، کجا این روشنی بیرون دهد
هوش مصنوعی: ای وای بر آتش دل من که فقط بوی عاشق دیوانه را می‌دهد. اگر دل آتش نگیرد، چطور می‌تواند این روشنی را به بیرون بیاورد؟
بس محالست اینکه گردونم دهد نقد مراداو که تا یکذره دارم می ستاند چون دهد
هوش مصنوعی: خیلی بعید است که سرنوشت، آن چیزی را که مورد خواسته من است به من بدهد، چرا که هر بار که چیزی دارم، از من میگیرد. وقتی هم که چیزی به من می‌دهد، هیچگاه کافی نیست.
گرنه از بیداد او تیغم رسد بر استخوانکی بگویم این حکایتها که بوی خون دهد
هوش مصنوعی: اگر ظلم او ادامه پیدا کند، قطعا سرنوشتم به خطر میافتد. حالا چگونه میتوانم داستانهایی را بگویم که بوی خون میدهند؟
ماهی اندامی که سوزی در جگر دارم ازوبر نگردم گر هزاران غوطه در جیحون دهد
هوش مصنوعی: من از آن ماهی که در دل خود درد و سوزی دارم جدا نخواهم شد، حتی اگر هزار بار در جیحون غوطهور شوم.
حقه ی فیروزه ی افلاک دارد نوش و نیشدل خراشد هر که را یکبار ازین معجون دهد
هوش مصنوعی: درد و شادی که در زندگی تجربه میکنیم مانند زیبایی و زشتی است که در دنیا وجود دارد. هر کسی که یک بار از این معجون زندگی بچشد، متوجه خواهد شد که هر دو جنبه وجود دارد و نمیتوان از هیچکدام فرار کرد.
طالب میخانه ی عشقم که مست جام اوحشمت جمشید بخشد ملک افریدون دهد
هوش مصنوعی: عاشق میخانهی عشق هستم، زیرا نوشیدن از جام او باعث میشود که شکوه و عظمت جمشید را به دست آورم و حکمرانی افریدون را تجربه کنم.
وه چه دلکش مجلسی داری که هر روز آفتابرو به دیوار تو آرد پشت بر گردون دهد
هوش مصنوعی: چه مجلس زیبایی داری که هر روز آفتاب به سوی دیوار تو تابیده و پشت به آسمان می‌کند.
عشق در هر مشربی کیفیتی دارد غریبیک شرابست این و لیکن نشأه دیگرگون دهد
هوش مصنوعی: عشق در هر دیدگاه و نگرشی خاصی دارد و مانند یک شراب است که طعمی متفاوت میبخشد و این حس به گونهای دیگر تجربه میشود.
دیده دریا کن فغانی تا کنارت پر شودتا صدف باران نگیرد کی در مکنون دهد
هوش مصنوعی: چشم خود را مانند دریا باز کن و فریاد بزن تا کنارت پر شود. چرا که اگر صدف باران نگیرد، چه زمانی چیزی از درون خود به تو خواهد داد؟