شمارهٔ ۱۷۴ - بابافغانی

بتان شهر که ترکانه باج می طلبندمراد سر بود از هر که تاج می طلبند

نماند در جگرم آب و این سیه چشمانهنوز از ده ویران خراج می طلبند

ز درد عشق دل خلق روزگار پرستبغایتی که طبیبان علاج می طلبند

شکر ز شیر جدا می کنند یکجهتاننه همچو شیر و شکر امتزاج می طلبند

درون درد کشان رخنه رخنه گشت و هنوزشراب لعل ز جام زجاج می طلبند

منم که روی دلم در شکست کار خودستوگرنه گبر و مسلمان رواج می طلبند

بجلوه یی نتوان شد چراغ خلوت انسصفای فطرت و لطف مزاج می طلبند

مران ز انجمن خویش تنگدستان راکه جرعه یی ز سر احتیاج می طلبند

مده ز دست فغانی کمند زلف بتانکه این مراد بشبهای داج می طلبند