شمارهٔ ۱۹۸
هوش مصنوعی: این شعر در مورد حسرت و عشق ناكام و همچنین ناتوانی فرد در ابراز عشق به معشوق است. شاعر بیان می‌کند که گل صبا که نماد زیبایی است، نمی‌تواند به او توجه کند و عشقش را نادیده می‌گیرد. او از این می‌ترسد که احساساتش در عمق وجودش، به درد و رنج تبدیل شود. در عین حال، او نمی‌خواهد در جمع دیگران مانند پروانه‌ای به دور شمع بچرخد و در خواسته‌هایش ناموفق باشد. شاعر در جستجوی آرامش و تسکین دردهایش است، اما در عین حال نگران است که عشقش او را به ظلم و ستم دچار کند. در نهایت، احساس ناامیدی و عذاب را در ابراز عشق خود نشان می‌دهد.
صبا برگ گلی سوی من مجنون نیندازدکه از خار دگر در رهگذارم خون نیندازد
هوش مصنوعی: باد صبا برگی از گل به سوی من نخواهد انداخت، چرا که از خارهایی دیگر در مسیرم خون و زخمی بر جا مانده است.
نیفتم هیچگه در بزم شمع خود چو پروانهکه کس دستم نگیرد وز درم بیرون نیندازد
هوش مصنوعی: هرگز در جمع دوستانه شمع خود نیفتادهام، مانند پروانه‌ای که هیچکس دستش را نگیرد و اجازه ندهد که از در بیرون برود.
فسون خوان در پی تسکین سوز و من بفکر آنکه آهم آتشی در دفتر افسون نیندازد
هوش مصنوعی: سخنران در تلاش است تا آتش درونش را خاموش کند، اما من نگرانم که افسوس و اندوهم، شعلهای باشد که در نوشتهام بیفتد و همه چیز را بسوزاند.
توانم خواند آسان نامه ی او گر برغم منرقیبش در نوشتن حرفی از مضمون نیندازد
هوش مصنوعی: میتوانم نامهی او را به راحتی بخوانم، حتی اگر رقیبش در نوشتن به من لطمه بزند و حرفی از مضمون او کم نگذارد.
شبی در بزم آنمه زنده دارم بر مراد دلاگر ساقی دوران در میم افیون نیندازد
هوش مصنوعی: شبی در مهمانی او به گونهای زندگی میکنم که اگر ساقی، شراب افیونآور را نریزد، همچنان به آرزوهایم میرسم.
فغانی دل منه بر مهر گردون کاین ستم پیشهنیفرازد سری تا آخرش در خون نیندازد
هوش مصنوعی: دل خود را به عشق دنیا مشغول نکن، زیرا این دنیا پر از ظلم و ستم است و هیچ وقت نخواهد گذاشت که سر کسی به آرامش برسد؛ او در نهایت، گرفتار درد و رنج میشود.