شمارهٔ ۱۹۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذابیت معشوقه و اثرات عمیق او بر شاعر است. شاعر با توصیف حالات مختلف معشوقه، از شادی و غم گرفته تا فریب و ناز او، به احساسات و اضطراب خود اشاره می‌کند. او از تأثیرات ناپایدار و فریبنده عشق سخن می‌گوید و به تضادهای درونی و حسی که در مواجهه با معشوق به وجود می‌آید، پرداخته است. در نهایت، شاعر از درد جدایی و اثرات عمیق این عشق بر دل و جان خود صحبت می‌کند.
ماه من از خانه مست شب بهوای که شدساقی بزم که گشت شمع سرای که شد
هوش مصنوعی: ای ماه من، وقتی که تاریکی شب به خانه می‌آید و ساقی بزم را به یاد میآورم، شمعی که در خانه روشن است، به یاد می‌آید.
دولت دیدار او باز کرا رخ نمودآینه ی حسن او روی نمای که شد
هوش مصنوعی: خوشبختی و خوشحالی ناشی از دیدن او دوباره به چه کسی روی آورده است؟ چهره زیبای او همچون آینهای است که جمال و زیباییاش را نشان میدهد.
غمزه پنهانیش آفت جان که گشتخنده ی زیر لبش باز بلای که شد
هوش مصنوعی: غمزۀ پنهان او برای جانم مضر و خطرناک است، چون وقتی لبخند زیرکانهاش نمایان میشود، بلایی عظیم بر سرم میآورد.
عشوه و نازش کرا داد بشوخی فریبمکر و فسونش دگر مهر و وفای که شد
هوش مصنوعی: زیبایی و جذابیت او را چه کسی فراموش کرده که با شوخی و فریب خود، عشق و محبت واقعی را به کجا برده است؟
گرنه بمستان خویش چاک گریبان نمودجامه ی صد ناتوان چاک برای که شد
هوش مصنوعی: اگر کسی به حال خود رنج ببرد و غمگین شود، به خاطر دیگران جایز نیست که خود را در درد و اندوه غرق کند. این درد و زحمت برای کیست که به آن اهمیت دهد؟
بر سر زانوی که مانده سرو خواب کردهیکل و بازوی او دست دعای که شد
هوش مصنوعی: بر روی زانوی او که هنوز در حالت خواب است، قامت و بازویش مانند دعایی است که به آسمان بلند شده.
بر دل سخت که داشت آه فغانی اثرهر نفس گرم او داغ جفای که شد
هوش مصنوعی: دل سرد و سنگین او با هر نفس گرم، زخم خاطرات تلخی را حس می‌کند که بر او باقی مانده است.