شمارهٔ ۲۰۰ - بابافغانی

ماتم نشست و کوکبه ی سور شد بلندصد نیزه در حوالی ما نور شد بلند

گلبانک میفروش بدردی کشان رسیدپنداشتی که زمزمه ی صور شد بلند

تا روی بسته بود دم خلق بسته بوداین غلغل از نظاره ی منظور شد بلند

معشوق در کنار دهد روشنی بدلزان آتشم چه سود که از دور شد بلند

در هر سری ز نشأه ی توحید باده ییستزین اعتبار دعوی منصور شد بلند

آباد باد میکده کز فتنه ایمنستنخلی کزین سراچه ی معمور شد بلند

آن روز نقد هستی ما نذر باده شدکز طرف باغ طارم انگور شد بلند

ساقی بیار باده که عید صیام رفتوز دیدن تو ناله ی طنبور شد بلند

بادا بقای پیر که از فیض جام اوافسانه ی فغانی مخمور شد بلند