شمارهٔ ۲۰۳
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و تأثیر عشق و longing صحبت می‌کند. شاعر از احوالات دل و احساسات عاشقانه خود می‌گوید و به مظاهر مختلف عشق اشاره می‌کند. او از دلتنگی برای آفتاب و زیبایی صحرا صحبت می‌کند و ابراز می‌دارد که چگونه عشق و زیبایی‌های محبوبش، دلش را به شور آورده و او را تحت تأثیر قرار داده است. همچنین به نقش طبیعت و احساسات انسانی در تجلی عشق اشاره می‌شود. خاتمه شعر به عشق و زیبایی‌های آن در دیار شهری مانند شیراز پرداخته و عشق را به عنوان یک معجزه و نعمت می‌ستاید.
دلم آه سحر چون با دعا دمساز گردانیدز غربت آفتاب من عنان را باز گردانید
هوش مصنوعی: دل من با شروع صبح و دعا، به شعف و آرامش رسید. از تنهایی و دوری آفتاب، کنترل و هدایت خود را دوباره به دست گرفتم.
هوای دلکش صحرا و آب دیدهٔ عاشقنهال نازکش خوش‌تر ز سرو ناز گردانید
هوش مصنوعی: هواي دلنشين صحرا و اشک عاشق، بهتر و زیباتر از درخت سرو نرم و لطیف است.
کدام ابرو کمانت یار و همدم شد درین رفتنکه چشم عشوه‌سازت را شکارانداز گردانید
هوش مصنوعی: کدام ابرو و کمان زیبایت همراه و همسفر تو در این مسیر شد، در این رفتن که چشم فریبندهات، شکار را به دام انداخت؟
فدای بازی اسبت دل ممتاز درویشانکه بس شاهانه‌ات از همرهان ممتاز گردانید
هوش مصنوعی: جانم فدای بازی و حرکات اسب تو، ای دل پسند درویشان، که به خاطر همراهی با تو، به خوبی و اشرافیت شاهان دست پیدا کردهاند.
ربود از نرگست باد خزانی رنگ دلداریغرورت غمزهٔ مستانه را غماز گردانید
هوش مصنوعی: باد خزانی رنگ دلداری را از چشمان نرگس ربود و غمزه ی مستانه ی تو را به دیگران نشان داد.
هوای زلف مشک‌آمیز و چشم سرمه‌سای توچو تار عنکبوتم زار و بی‌آواز گردانید
هوش مصنوعی: هوای گیسوی خوشبو و چشمهای سیاه تو، مثل تارهای عنکبوت من را بیصدا و نزار ساخته است.
مقدس آتشی کان از نهاد شمع سر برزدز روی تربیت پروانه را جانباز گردانید
هوش مصنوعی: آتش مقدسی که از وجود شمع به وجود آمده، باعث شده که پروانه به عشق آن شعله جان خود را فدای آتش کند.
صبا آورد گرد دامن پیراهن یوسفدر بیت الحزن را پردهٔ صد راز گردانید
هوش مصنوعی: نسیم صبحگاهی گرد و غبار دامن پیراهن یوسف را به خانه غم آورد و پردهای از صد راز بر آن افکند.
همینت بس فغانی در بلاد پارسی‌گویانکه عشقت عندلیب گلشن شیراز گردانید
هوش مصنوعی: عشق تو باعث شده است که در سرزمین پارسیزبانان، صدای فغان و نالهای به گوش برسد؛ زیرا تو مانند پرندهای خوش خوان، گلشن شیراز را زینت بخشیدهای.