شمارهٔ ۲۰۴
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و احساسات عاطفی پرداخته و به تضادهایی اشاره دارد که در عشق وجود دارد. شاعر به زیبایی و سحر مولای محبوبش، که مانند ترک کج کلاهی در اوج حسن قرار دارد، اشاره می‌کند و بیان می‌کند که عشق هم از درویش و هم از پادشاه برمی‌آید. همچنین به تأثیر ستاره‌ها بر زندگی انسان‌ها و ارتباط آنها با طلوع خورشید و ماه اشاره دارد. شاعر از غم و حسرت خود می‌گوید و این که عشق او گناهکار بوده و باعث رنجش او شده است. در انتها، شاعر تأکید می‌کند که غم و ندامت به جان او حمله‌ور شده و نمی‌تواند در برابر این احساسات تنها بماند.
بر اوج حسن چو آن ترک کج کلاه بر آیدخروش عشق ز درویش و پادشاه برآید
هوش مصنوعی: وقتی آن جوان زیبا با کلاهی کج بر فراز زیبایی خود ظاهر میشود، صدای عشق از دل درویش و پادشاه به یک صورت بلند میشود.
چو طالعست ببینندگان ستاره ی روشنبآفتاب رود همره و بماه برآید
هوش مصنوعی: وقتی ستارهای روشن در آسمان دیده میشود، مانند خورشید به سمت آن حرکت می‌کند و همچنان که ماه نیز از آن برمی‌آید.
چو خط و خال تو چند از برای سوختن منیکی غنیم شود دیگری گواه برآید
هوش مصنوعی: وقتی که نقش و نگار تو باعث آتش شوق من میشود، یکی از آنها برای من نفع میبرد و دیگری گواهی بر عشق من میشود.
گناه کرده ی عشقم چنان رسان بقصاصمکه دوست گرید و از جان دشمن آه برآید
هوش مصنوعی: عاشق، گناه کردهام و حالا با وضعی چنان شدید مواجه شدهام که حتی دوستم به خاطر من اشک میریزد و دشمنم هم از دلش آهی برمیآورد.
نهال بی ثمر خود به گریه سبز چه دارمبسوزم وز گلم لاله ی سیاه برآید
هوش مصنوعی: من از درد و رنج بی فایدهای که دارم به شدت ناراحتم و دلم میخواهد بسوزم، اما این ناراحتی به بار نخواهد آورد و فقط گلی سیاه و غمگین از آن رشد خواهد کرد.
ز حد گذشت ملامت حذر ز شعله ی آهیکه روز داد ز دلهای دادخواه برآید
هوش مصنوعی: شخص نباید از ملامت و سرزنش دیگران بترسد، زیرا احساسات عمیق و نالههای دلسوز کسانی که خواهان عدالت هستند، میتواند به طور ناگهانی و با شدت بروز کند.
غم و ندامت و حسرت بجان زنند شبیخونچسان فغانی تنها به این سپاه برآید
هوش مصنوعی: غم و ندامت و حسرت مانند یک حمله شبانه به جان آدمی میزنند و با این حال، چگونه میتواند یک فغانزن تنها در برابر این سپاه ایستادگی کند؟