شمارهٔ ۲۰۶
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به بیان بی‌خوابی و زجرهای شبانه‌اش می‌پردازد. او به شدت دلتنگ و نگران است و نشانه‌ای از آرامش یا آسایش نمی‌بیند. شبها را با گریه و دل‌مشغولی می‌گذراند و هیچ‌گونه تغییر مثبتی در زندگی‌اش مشاهده نمی‌کند. عشق برای او عذابی دردناک است و او خود را در دامی گرفتار می‌بیند که هرگز نتوانسته از آن رهایی یابد. در واقع، این شعر نمادی از ناامیدی و بی‌ثمری عشق است.
شبها گذشت و چشم من یک لحظه آرامی ندیدبی گریه صبحی دم نزد بی خون دل شامی ندید
هوش مصنوعی: شبها به پایان رسید و چشمانم هیچ وقت آرامش را احساس نکردند. نه صبحی بدون گریه دیدم و نه شبی بدون درد و رنج.
یکشب سر شوریده ام سامان بالینی نیافتروزی دل سرگشته ام روی سرانجامی ندید
هوش مصنوعی: یک شب در حالی که دلم آشفته بود، نتوانستم هیچ ترتیبی برای خودم پیدا کنم و در روزی دیگر، قلب سرگردانم هیچ آیندهای را ندید.
نگذشت روزی یا شبی کاین جان خرمن سوختهپروانه ی شمعی نشد داغ گلندامی ندید
هوش مصنوعی: هر روز و شب نمیگذرد که این جان زخمخورده، مانند پروانهای به دور شمع نچرخد و داغ و درد زندگی را حس نکند.
می خواست عشق جان ستان قتل یکی از عاشقاناز من زبونتر در جهان رسوا و بدنامی ندید
هوش مصنوعی: عشق میخواست که جان یکی از عاشقان را بگیرد، ولی من، که از همه چیز بیزبانتر بودم، در دنیا رسوا و بدنامی را ندیدم.
عمریست کاین دلبستگی دارد فغانی با بتانهرگز گشاد کار خود از حلقهٔ دامی ندید
هوش مصنوعی: سالیان زیادی است که فغان و نالهای در دل دارد و عشق به بتان او را در بند کرده است، اما هرگز نتوانسته است از این زنجیر عشق رهایی یابد.