شمارهٔ ۲۰۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و زیبایی معشوقه‌اش سخن می‌گوید و احساسات عمیق خود را نسبت به او بیان می‌کند. او اشاره می‌کند که زیبایی و نور حسن معشوقش به هیچ چیزی در دنیا نمی‌نشیند و در دل و چشم او جا نمی‌گیرد. شاعر در مورد دیوانگی و بی‌قراری خود از فکر معشوق صحبت کرده و از درد و حسرت ناشی از عشق می‌گوید. همچنین او به وضعیتی اشاره می‌کند که حتی وفا و وفاداری در دل او نمی‌گنجد و غم و اندوه او باعث می‌شود هیچ چیز جز عشق در زندگی‌اش وجود نداشته باشد. در نهایت، او از دعا و نیایش‌هایی که هر شب در آسمان می‌کند، سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که این دعاها نیز نمی‌تواند درد عشقی که دارد را تسکین بدهد.
حسن تو بچشم ما نگنجدآن نور به هیچ جا نگنجد
هوش مصنوعی: زیبایی تو چنان است که در چشم ما نمی‌گنجد و هیچ نوری نمی‌تواند به زیباییات برسد.
باز امشبم از خیال آن رویدر دیده و دل صفا نگنجد
هوش مصنوعی: امشب دوباره در فکر آن چهرهای هستم که در دل و چشمم نمی‌گنجد و آرامشی به من نمیدهد.
بی مغز سری کز آفتابییک ذره درو هوا نگنجد
هوش مصنوعی: سری که پر از فکر و اندیشه نیست، به قدری کوچک است که حتی یک ذره نور خورشید نمی‌تواند در آن جا بگیرد.
یا رب چه دلست این که هرگزدر وی رقم وفا نگنجد
هوش مصنوعی: ای خدا، این دل چه احساسی دارد که هیچ گاه نمی‌تواند نشانهای از وفا در خود ببیند.
گل بر سر خاک ما میاریدکانجا بجز از گیا نگنجد
هوش مصنوعی: گل را روی خاک ما نیاورید، زیرا در آنجا جز گیاه دیگری نمی‌تواند جا بگیرد.
بیگانه گرفت بزم آن شمعپروانه ی آشنا نگنجد
هوش مصنوعی: در این محیط شاد و پرنور، حضور یک فرد بیگانه مانع می‌شود که آن شمعی که دلها را روشنی میبخشد، به خوبی در کنار پروانهای که به آن نزدیک است، قرار بگیرد.
هر شام ز یا رب فغانیدر هفت فلک دعا نگنجد
هوش مصنوعی: هر شب به درگاه خداوند فریاد و درخواست من در هفت آسمان جا نمی‌گیرد.