شمارهٔ ۲۱۴ - بابافغانی

با چون منی چرا می چون ارغوان خورندبگذار تا به کوی تو خونم سگان خورند

مغرور ناز و غمزهٔ خویشی ترا چه غمبیچاره آن گروه که بر دل سنان خورند

خونابهٔ دلم ز تو ای گل نه اندکستدُردی کشان عشق تو رطل گران خورند

دیوانگان عشق ترا خواب و خور حرامآنان که عاشقند چرا آب و نان خورند

شیران مرغزار تو ای مشگبو غزالبخشند صید را و دل خون چکان خورند

تاب زبان خلق نداری شکر مخواهدانی که عافیت طلبان استخوان خورند

خونم حلال گر نکشی پیش دشمنماین باده را ز دیدهٔ مردم نهان خورند

گر کوه غم رسد ز تو دل برنمی‌کنمیاران مهربان غم یاران به جان خورند

مِیْ خور فغانی از کف خوبان که جور نیستجامی که دوستان به رخ دوستان خورند