شمارهٔ ۲۵۲
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق عاشقانه و غم‌انگیز شاعر است. شاعر از درد و رنج ناشی از دوری معشوق سخن می‌گوید و این که دلش حتی در دورترین لحظات نمی‌تواند از عشق و غم جدا شود. او تشنگی و آرزوی وصال را دارد و می‌گوید که حتی در سختی‌ها و فراق هم این عشق در درونش می‌سوزد. همچنین، شاعر به تاثیر چشمان معشوق بر خود اشاره می‌کند و می‌گوید که این عشق به حدی قوی است که نمی‌توان از آن فرار کرد. در نهایت، شاعر از لحظاتی پرآشوب و احساساتی که ناشی از این عشق و دوری هستند، سخن می‌گوید.
چکند دل که بدوران غمت خون نخوردمی دهد خون جگر سوخته اش چون نخورد
هوش مصنوعی: دل در دوران غم تو چقدر رنج میبرد، اما نمی‌تواند خون گریه کند. حالا که این درد را تحمل کرده و جگرش سوخته، چه فایدهای دارد که هنوز نتوانسته است راحتی پیدا کند؟
می خورد خون دلم غنچه ی لعل تو چنانکه بدان میل کسی باده ی گلگون نخورد
هوش مصنوعی: غنچهی زیبای تو به گونهای قلب مرا میخورد که هیچکس به آن شوق و اشتیاق، شراب قرمز رنگ را نمینوشد.
تشنه ی باده ی لعلت ز کف خضر و مسیحدم آبی به صد افسانه و افسون نخورد
هوش مصنوعی: تشنگی من به خاطر شراب زیبای تو به قدری است که حتی آب خضر و مسیح هم نتوانسته مرا سیراب کند، چرا که آنها هم تنها در افسانهها و قصهها وجود دارند.
می برد مستی می عشوه ی چشمت ز سرمورنه در دور تو کس می زمن افزون نخورد
هوش مصنوعی: مستی و شیطنت چشمان تو مرا از خود بیخود کرده است، وگرنه هیچکس در این دور و بر نمی‌تواند به اندازهی من به تو نزدیک شود.
آتشی می رسد از منزل لیلی بشتابچاره یی نیست که بر خرمن مجنون نخورد
هوش مصنوعی: آتشی از طرف منزل لیلی میرسد و هیچ چارهای نیست که بر خرمن مجنون نیفتد. این به معنای آن است که عشق و شوق مجنون به لیلی او را تحت تاثیر قرار میدهد و نمی‌تواند از آن فرار کند.
میجهد شعله ی آهی ز دلت برق صفتدم نگهدار فغانی که بگردون نخورد
هوش مصنوعی: شعلهای از اندوهی از دل تو برمیخیزد، مانند برق. پس ای دم نگهدار، فغان و نالهای که دارم در این دنیا طنینانداز نشود.