شمارهٔ ۲۵۳
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و longing نویسنده به معشوق است. او در حسرت و تنگی نفس به سر می‌برد و به یاد محبوبش در شرایط سخت و ناراحت‌کننده زندگی می‌کند. شاعر بیان می‌کند که تنها خیال معشوقش در دلش جا دارد و هیچ چیز دیگری نمی‌تواند فضای افکار او را پر کند. او از قید و بند دنیا و زهد دوری می‌کند و تنها عشقش را می‌پرستد. در انتها، غم و آه او به زیبایی عشق می‌انجامد و نشان می‌دهد که حتی در غفلت از یاد معشوق، عشقش همیشه در دلش باقی می‌ماند.
در تن سوخته چندان که نفس می‌گنجدجان به یاد تو درین تنگ قفس می‌گنجد
هوش مصنوعی: در بدن سوزانم به قدری که نفس کشیدن برایم سخت شده، اما با یاد تو روح من در این قفس تنگ جا دارد.
در دل تنگ من ای شمع سراپردهٔ جانجز خیال تو مپندار که کس می‌گنجد
هوش مصنوعی: در قلب محدود و کوچک من، ای شمعی که نورانیترین هستی منی، تصور نکن که کسی دیگر جز تو میتواند جایی داشته باشد.
گلشن عیش مرا تنگ چنان ساخت قضاکه در آنجا نه هوا و نه هوس می‌گنجد
هوش مصنوعی: قدر و منزلت خوشیها و لذتها به قدری محدود شده است که در این عرصه دیگر نه جایی برای نفسکشیدن وجود دارد و نه آرزوها و خواستهها جا میشوند.
نکنم در چمن کوی تو یاد گل و سروکه در آن باغ نه خاشاک و نه خس می‌گنجد
هوش مصنوعی: من هرگز در باغی که شما هستید به یاد گل و درخت سرو نخواهم بود، زیرا در آنجا نه گیاهی بیفایده و نه چیزی بیارزش وجود دارد.
گل گل از آه من آن غنچهٔ سیراب شکفتای دل خسته فسون خوان که نفس می‌گنجد
هوش مصنوعی: گل، با آه من، آن غنچهٔ سیراب شکوفا شد. ای دل خسته، آواز دلانگیزی را بشنو که نفس در آن جا میشود.
برو ای زاهد افسرده که در صحبت شمعغیر پروانه کجا ذکر مگس می‌گنجد
هوش مصنوعی: ای زاهد غمگین، برو! در کنار شمع، پروانه همیشه در مرکز توجه است و جایی برای یاد کردن از مگس وجود ندارد.
چون فغانی نیم از یاد تو غافل نفسیتا زبان در دهنم همچو جرس می‌گنجد
هوش مصنوعی: هر زمان که از یاد تو غافل نمیشوم و این موضوع آنقدر برایم مهم است که هر بار کلمهای در دهانم میآید، مانند صدای جرس در دل من جا میگیرد.