شمارهٔ ۲۶۹
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد و بیان می‌کند که زبان و کلمات قادر به بازگو کردن زیبایی او نیستند. شاعر به بیان این نکته می‌رسد که حتی اگر هزار شکل از زیبایی خلق شود، هیچ‌یک به اندازه‌ی معشوق دل‌انگیز نیست. او همچنین از حسرت و درد خود در انتظار معشوق می‌گوید و به عدم توانایی در بیان عمق احساساتش اشاره می‌کند. شاعر در انتها به نگرانی و حیرت خود از دوری معشوق و گشت و گذار بی‌پایان او در کوی عشق می‌پردازد و احساس تنهایی و سردرگمی‌اش را در این جستجو بازگو می‌کند.
زبان به وصف جمال تو برنمی‌آیدکه خوبی تو به تقریر در نمی‌آید
هوش مصنوعی: زبان نمیتواند زیباییهای تو را به درستی توصیف کند، زیرا خوبیهایت فراتر از آن است که با کلمات بیان شود.
هزار صورت اگر می‌کشد مصوّر صُنعیکی ز شکل تو مطبوع‌تر نمی‌آید
هوش مصنوعی: هرچند نقاش میتواند هزاران شکل و صورت بکشید، اما هیچکدام از آنها به زیبایی و خوشفرمی تو نخواهد بود.
چه وصف جلوهٔ گل‌های ناشکفته کنمچو غیر حسن توام در نظر نمی‌آید
هوش مصنوعی: چگونه میتوانم زیبایی گل‌های هنوز شکفته نشده را توصیف کنم، در حالی که در چشم من هیچ چیزی به جز زیبایی تو دیده نمیشود؟
بر آن سرم که به سر وقت کشتنم آییدریغ و درد که عمرم به سر نمی‌آید
هوش مصنوعی: میخواهم به آن روزی برسم که تو برای کشتن من بیایی، اما افسوس و حسرت که عمرم همچنان ادامه دارد و به پایان نمیرسد.
که می‌رود به تماشای آن خجسته‌جمالکه از نظارهٔ او بی‌خبر نمی‌آید
هوش مصنوعی: کسی که به تماشای زیبایی دل‌انگیز می‌رود، غافل از این است که با دیدن او، دیگر به دنیا و اطرافش توجهی ندارد.
ز آب دیدهٔ حیران خویش در عجبمکه بی‌نشانهٔ خونِ جگر نمی‌آید
هوش مصنوعی: از اشکهای گمگشتهام متعجبم که چگونه بدون علامت و نشانهای از درد درونم، نمیتوانم خود را نشان دهم.
نشان او ز که پرسد فغانی حیرانکه هر که رفت به کویش دگر نمی‌آید
هوش مصنوعی: هر کسی که به کوی او برود و آنجا را تجربه کند، دیگر هیچ وقت به عقب برنمیگردد و نمیتواند از این عشق و حال خوش و حالتی که در آنجا دارد، دست بکشد. پس هر کسی که بخواهد نشانهای از او پیدا کند، باید از دیگران بپرسد و حیران بماند که چرا کسی که وارد آن جهان شده، دیگر به دنیای قبلی خود باز نمیگردد.