شمارهٔ ۲۷۶
هوش مصنوعی: شعر به تنهایی و غم یک عاشق اشاره دارد که محبت و زیبایی معشوقش هرگز به چشم دیگران نیامده است. این شخص در میان جمعیت زندگی می‌کند اما هیچکس نمی‌تواند عمق عشق و احساس او را درک کند. شاعر به مقایسه‌ی معشوق با گل و نرگس می‌پردازد و از بی‌تفاوتی دیگران نسبت به عشقی که برای او قائل است، سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر از شور و شوقی که در دل دارد، فریاد می‌کشد اما این درد و آه پنهان نیز به چشم کسی نمی‌آید. شاعر به نوعی از دنیا و از زندگی خود سخن می‌گوید که هیچکس به ارزش واقعی آن پی نمی‌برد.
بگذشت از غرور و عتابش کسی ندیدپوشیده شد چنانکه نقابش کسی ندید
هوش مصنوعی: کسی از خشم و تکبر او عبور کرد و هیچ کس متوجه نشد که او چقدر پنهان شده است، مانند اینکه نقاب بر چهرهاش بیفتد و کسی او را نبیند.
منظور هیچ مست نشد نرگس و گلشهرگز میان بزم شرابش کسی ندید
هوش مصنوعی: در مجالس پر از شراب و شادی، هیچ کسی لرزش عواطف و زیبایی نرگس و گل را مشاهده نکرد.
آب حیات بود و لبی تر نشد ازوگل داشت سالها و گلابش کسی ندید
هوش مصنوعی: آب حیات وجود داشت، ولی هیچ کسی لبش را تر نکرد. سالها گل زیبایی داشت، اما کسی بوی خوشش را استشمام نکرد.
بیرون نرفت و خلق جهانند عاشقشعالم گرفت و پا برکابش کسی ندید
هوش مصنوعی: او از خانه بیرون نرفت، اما همه انسانها به عشق او گرفتارند. جهان به عشق او دچار شده، ولی هیچکس پای او را نمیبیند.
هر شب در آرزوی وصالش که کیمیاستخفتند صد هزار و بخوابش کسی ندید
هوش مصنوعی: هر شب، صدها هزار نفر به خواب میروند و در خیال دیدن محبوبشان که بسیار ارزشمند و نادر است، سر میبرند، اما هیچکس نمی‌تواند او را ببیند.
یا رب چگونه داشت چو گل، تازه عالمیآن چشمه ی حیات که آبش کسی ندید
هوش مصنوعی: ای پروردگار، چگونه ممکن است که عالمی مانند گل، تازه و سرزنده باشد، در حالی که آن چشمه حیات که آبش دیده نمیشود؟
آهی نهان کشید فغانی و جان سپردرفت آنچنان که هیچ عذابش کسی ندید
هوش مصنوعی: او به آرامی نالهای را از دلش خارج کرد و جانش را惜 کرد و رفت، بهگونهای که هیچکس ندانست که او دچار عذاب بود.