شمارهٔ ۳۲۲ - بابافغانی

هلاک جانم از آن خط دلکشست هنوزاگر چه سبزه ی سیراب شد خوشست هنوز

فدای آن گل رویم که دستزد نشدستخراب آن می لعلم که بیغشست هنوز

بگرد آینه اش خط سبز دایره ییستولی ز آه دل ما مشوشست هنوز

ز شوق آن لب میگون و خط زنگاریبخون سفینه ی دلها منقشست هنوز

نمیرود ز دلم لعل یار و خنده ی جامکجاست باده که نعلم در آتشست هنوز

گسسته رشته ی جانم هزار بار ز نازبنیم بوسه دلم در کشاکشست هنوز

دلا پی نی تیرش ز گوش پنبه برآرکه آنچه می شنوی بانگ ترکشست هنوز

فغان گوشه نشینان ز گوش ابر گذشتسوار من چو مه نو بر ابر شست هنوز

سپید ساخت فغانی ز غصه موی سیاهدلش اسیر جوانان مهوشست هنوز