شمارهٔ ۳۲۶
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و دردناک انسانی می‌پردازد. شاعر از ظلم و سختی‌هایی که بر او می‌رود صحبت می‌کند و به فقدان آزادی و محبت اشاره دارد. او از ناامیدی و رنجی که در زندگی خود احساس می‌کند، گلایه می‌کند و به نوعی از پروردگار می‌خواهد که رحمت و عطوفتش را بر زمین ببارد. با اشاره به عشق و احساسی که در وجودش در حال تجدید است، دنباله‌ای از آرزوها و امیدها برای رسیدن به آرامش و خوشبختی می‌سازد، حتی در میان درد و غم‌های زندگی. در نهایت، او انتظار دارد که زیبایی‌های زندگی همچنان در کنار دردها باقی بماند.
ما گرفتاریم بر ما ناوک بیداد ریزسوسن و گل در کنار مردم آزاد ریز
هوش مصنوعی: ما در چنگال ظلم و ستم گرفتاریم، اما گل و سوسن (زیباییها) را در کنار آزادگان پخش کن.
قطره ی خونابه ام در آتش گلخن فگنپاره ی خاکسترم در رهگذار باد ریز
هوش مصنوعی: شدهام مانند قطرهای خونابه که در آتش گلخانه در حال سوختن است و تکهای از خاکسترم در مسیر باد پراکنده میشود.
خار خشک ما سزاوار سموم آتشستآسمان گو آب رحمت بر گل و شمشاد ریز
هوش مصنوعی: خارهای خشک ما باید در گرما و سوز آتش قرار بگیرند. ای آسمان، لطفاً باران رحمتت را بر روی گلها و شمشادها ببار!
ایکه با شیرین لبالب میزنی جام مرادجرعه یی گر می توانی بر گل فرهاد ریز
هوش مصنوعی: ای که با لبهای شیرینت شراب بامرام را مینوشی، اگر میتوانی، کمی از آن را بر گلهای فرهاد بریز.
استخوانم ریخت وز نو مینهم بنیاد عشقاز پر خود ای هما گردی برین بنیاد ریز
هوش مصنوعی: عشق من تازه بنا شده است و من دوباره خود را بازسازی میکنم. ای پرندهای که از جنس عشق هستی، بر این بنای جدید ببار.
خواهد از بسیاری غم بردنم خواب عدمجرعه یی از ساغر خود بر من ناشاد ریز
هوش مصنوعی: او از شدت غم و اندوه می‌خواهد که مرا به خواب بیفکند و از ساغر خود یک قطره به من بدهد تا کمی آرام شوم.
برگذرگاه فغانی خار هم باشد دریغای صبا نسرین و گل بر منزل آباد ریز
هوش مصنوعی: در راهی که فغان و اندوه وجود دارد، حتی خار هم وجود دارد. ای نسیم، دریغ از اینکه نسرین و گل را بر سرزمین آباد بپاشی.