شمارهٔ ۳۳۷
هوش مصنوعی: این شعر به احساس عمیق درد و عشق شاعر اشاره دارد. شاعر در دل خود آتش دوزخ و سوز عشق را حس می‌کند و از غم و طعن دیگران رنج می‌برد. او به وضعیت خود در زندان اشاره می‌کند و می‌گوید که بهتر است آتش عشق را روشن کند تا از درد فراق رهایی یابد. احساس ناامیدی و سردرگمی او در میان عشق و قهر واضح است. همچنین، او بر این نکته تأکید می‌کند که در این روزگار، فقط بخار آتش عشق می‌تواند او را گرم کند، و نشان می‌دهد که در زندگی‌اش نه مرده است و نه زنده، بلکه در دوراهی احساسات سرگردان است.
افزون ز صد قیامت در دل زیار آتشدوزخ یکی و سوزد ما را هزار آتش
هوش مصنوعی: در دل زیارت، آتش دوزخ بیشتر از صد قیامت وجود دارد و ما از هزار آتش میسوزیم.
در جان ز عشق سوزی در دل ز طعن داغییاران حذر که بارد زین روزگار آتش
هوش مصنوعی: در دل حس سوز و در جان احساس درد دارم. دوستان، از این روزگار حذر کنید که آتش مشکلات بیرحمانه فرو میریزد.
دلسوزی عزیزان بر گریه ام چه حاصلآبم گذشت از سر ناید بکار آتش
هوش مصنوعی: عزیزانم برای گریهام نگران باشند، فایدهای ندارد؛ چون دیگر کار از کار گذشته و مشکلی حل نمیشود.
دزدیده چند سوزم در گوشه های زندانآن به که برفروزم در پای دار آتش
هوش مصنوعی: در گوشههای زندان چندین شمع روشن میکنم، که این کار بهتر از آن است که در کنار چوبهدار آتش افروزم.
آتش شود گلستان روز وصال ما رااز بخت واژگون شد گل در کنار آتش
هوش مصنوعی: روز وصال ما به اندازهای پرآشوب و گرم است که مانند آتش، گلستان ما را میسوزاند. روزگار ما به خاطر بخت بد و شرایط نامناسب مانند گلی در کنار آتش پژمرده و نابود شده است.
نه مرده ام نه زنده زین لطف و قهر تا کیوقت شراب آبی، گاه خمار آتش
هوش مصنوعی: من نه به حالت مردگی هستم و نه به حالت زندگی، به خاطر این لطف و سرسختی. تا چه زمانی باید منتظر زمان نوشیدن شراب آبی بمانم، در حالی که گاه در حال مستی و گاه در حال سوزش آتش هستم؟
شد آفت فغانی چشمت ز همنشیناندر گلستان نگیرد الا بخار آتش
هوش مصنوعی: چشمانت به خاطر همراهی با دیگران در گلستان دچار فغان و ناله شده است و جز بخار آتش چیزی نمیتواند به دست آورد.