شمارهٔ ۳۳۹
هوش مصنوعی: این شعر به تلخی و درد عشق و شوق می‌پردازد. شاعر از می‌گونی و شب‌های معجون‌گونه‌ای صحبت می‌کند که در آن هزاران جان شیرین وجود دارد. او در عین حال به عاقبت دردناکی که ممکن است از عشق به بار آید، اشاره می‌کند، جایی که در آخرین لحظات، خون در ساغر خواهد بود. شاعر خود را خاک درگاه معشوق می‌داند و آرزوی رسیدن به او را دارد. او به زاهدی که در خلوت به عبادت می‌پردازد و دیگران را به عشق خوبان می‌خواند، اشاره می‌کند و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که اگر انسان، عشق را در دل نداشته باشد، نمی‌تواند به سعادت واقعی برسد. در انتها، او برفروزی عشق و زیبایی را ستایش می‌کند و بر این نکته تأکید دارد که عشق و زیبایی هیچ کمبودی ندارند و همواره باید بر افروخته شوند.
به غایت تلخ گفتارست در می لعل میگونشهزاران جان شیرین نقل در شب‌های معجونش
هوش مصنوعی: در اینجا اشاره شده که صحبتهای دلپذیر و شیرین شخصی که در میخانه به سر میبرد، در واقع بسیار تلخ و دردآور است. او به شدت تحت تأثیر شراب قرمز روشن قرار دارد و این موضوع به آن اندازه عمیق است که هزاران جان شیرین را در شب‌های پر از معجون و جادو در خود دارد.
هر آنگو با چنین میخواره صحبت آرزو داردببینی عاقبت روزی که در ساغر بود خونش
هوش مصنوعی: هر کسی که با چنین میگساری صحبت می‌کند، آرزو دارد روزی را ببیند که نتیجهاش خونش در جام باشد.
شدم خاک درت وان ذره کز این خاک برخیزدنشاند بر کنار چشمه ی خورشید گردونش
هوش مصنوعی: من به خاک تو مبدل شدم و حتی آن ذرهای که از این خاک به وجود میآید، در کنار چشمهی تابناک خورشید تو قرار میگیرد.
نیم زاهد که در خلوت بنور طاعتش یابمنه جادویم که دام ره کنم طومار افسونش
هوش مصنوعی: نیم زاهد که در تنهایی به نور عبادتش دست پیدا کنم، نه اینکه جادویش مرا به خود مشغول کند و بگذارم در دام افسونش بیفتم.
هران بیدل که خوبانش ببازی در میان گیرندنگردانند ازو رو تا نگردانند مجنونش
هوش مصنوعی: هر بیدل و غمگینی که خوبان و زیبارویان او را در دلتنگی خود بگیرند، از او روی برنمیگردانند تا زمانی که او را به دیوانگی بکشند.
چرا در فکر آن باشم که دل چون کام از او یابد؟که گر خواهد رساند بر مراد خویش بیچونش
هوش مصنوعی: چرا باید نگران باشم که دل همچون دندان از او بهرهمند شود؟ زیرا اگر بخواهد، بدون هیچ شرطی به آرزوی خود می‌رسد.
برای درد و داغست آدمی، ور عکس این بودینیاوردی قضای ایزد از فردوس بیرونش
هوش مصنوعی: انسان برای تجربه درد و رنج خلق شده است و اگر غیر از این بود، خداوند او را از بهشت به این دنیا نمیآورد.
ندارد هیچ کم آنمه فغانی مهر افزون کنکه آخر برفروزی صد چراغ از حسن افزونش
هوش مصنوعی: تو هیچ کمبودی نداری، ای فغانزن، مهر و محبت خود را بیشتر کن؛ زیرا در نهایت، زیبایی تو همچون صد چراغ درخشنده است.