شمارهٔ ۳۶۴ - بابافغانی

مرا که تیره شد از کثرت گناه چراغچه سود آنکه درآرم بپیشگاه چراغ

خراب کوی مغانم که نیمشب چو روممهی ز هر طرف آرد به پیش راه چراغ

درآ بمیکده و اعتقاد روشن کنکه می برند از آنجا بخانقاه چراغ

چرا چو گلخنیان دل بخاک تیره نهیترا که خانه سپهرت و مهر و ماه چراغ

شنیده ام که ز همت به آفتاب رسیدبسوز این دل و برکن ز برق آه چراغ

بصدق دل چو درآیی بوادی ایمنیقین که سرزند از هر بن گیاه چراغ

فروغ کوکب طالع کنون شود پیداکه برفروخت فغانی ببزم شاه چراغ