شمارهٔ ۳۶۳
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به مقایسه خود با شمع می‌پردازد. او می‌گوید که مانند شمع، روزی را زندگی می‌کند و هر نفسش دود می‌شود. او خود را به یک ستاره تشبیه می‌کند که به خاطر عشقش، در آتش سوخته و به هر طرف زیبایی پخش کرده است. شاعر به عواطفش اشاره می‌کند که با درد عشق پر شده و سعی دارد احساساتش را پنهان کند، اما اشک‌هایش همچون دانه‌های لعل از دلش می‌ریزد. در انتها، شاعر به عشق و فغانش اشاره می‌کند که مانند شمع می‌سوزد و در این راه، سختی‌ها را پشت سر می‌گذارد.
میگدازم دیده تا یکروزه موجودم چو شمعمی رسد بر اوج گردون هر نفس دودم چو شمع
هوش مصنوعی: من چشمانم را میسوزانم تا یک روز زنده بمانم، مانند شمع که وقتی به اوج آسمان میرسد، هر نفسش دود می‌شود مانند شمع.
دیده ی اختر شمارم شهرت نیسان گرفتبسکه بر هر نوک مژگان گوهر آمودم چو شمع
هوش مصنوعی: نخستین باری که به چشمان تو نگاه کردم، احساس کردم که شهرت و جذابیت تو همانند ماه است. بر هر مژهات مرواریدی روشن گذاشتم، همچون شمعی که نورش را میپراکند.
گرچه نقد هستیم در آتش عشق تو سوختاندکی هم در صفای فطرت افزودم چو شمع
هوش مصنوعی: هرچند که ما در عشق تو به سختی و درد میسوزیم، اما اندکی از لطافت و پاکی فطرت را هم به وجود آوردهام مثل شمعی که با سوختن روشنتر می‌شود.
چون سپند از گرد مجلس دور کردم چشم بدخوابگاهت را بدود دل نیالودم چو شمع
هوش مصنوعی: چون مثل آتش دور مجلس را پاک کردم، چشمهای بد را از خوابگاهت دور کردم و دلم را آلوده نکردم، مانند شمع.
داشتم داغ ترا در سینه چون مجمر نهانراز پنهان را نقاب از چهره نگشودم چو شمع
هوش مصنوعی: من در دل خود عشقی سوزان دارم که مانند آتش زیر خاکستر پنهان است. رازهای درونم را به کسی نمیگویم و مانند شمعی که نور خود را پنهان می‌کند، اجازه نمیدهم که این احساسات از چهرهام آشکار شوند.
اشک گوهر زایم از خوناب دل شد لعل سانبسکه هر دم آستین بر چشم تر سودم چو شمع
هوش مصنوعی: من از دل پرخونم اشک میریزم و مانند لعل (جواهر) میشوم، زیرا هر لحظه با آستینم چشمانم را میپاکم. مانند شمعی که می‌سوزد.
از دم گرم فغانی دود آهم در گرفتگرچه در راه محبت باد پیمودم چو شمع
هوش مصنوعی: از حرارت و احساس شدید فغان و آه من هنوز نشانهای باقی مانده است. هرچند در مسیر عشق تلاش زیادی کردهام، مانند شمعی که می‌سوزد.