شمارهٔ ۳۸۱
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق شاعر در مواجهه با عشق و غم است. شاعر از رشک و حسادت دیگران به حال خود می‌گوید و می‌خواهد هر شب از جمع دور باشد. او به ستاره‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید حتی اگر نزدیک خورشید هم باشد، باز هم جایی در کنار او ندارد. شاعر به باد صبا اشاره می‌کند که بوی خوشی را از خاک لیلی می‌آورد و خود را در غم عشقش غرق شده می‌یابد. در آخر، او در پی محبت و محبت دیگران است و می‌خواهد کسی باشد که درد او را بفهمد و به او کمک کند.
ز رشک همدمانش بس که جوشد هر نفس خونمبرند از انجمن هرشب چو شمع کشته بیرونم
هوش مصنوعی: به خاطر حسادت دوستانش، هر لحظه حس میکنم که خونم به جوش میآید و شبها مثل شمعی که خاموش میشود، از جمع دور میافتم.
اگر همسایهٔ خورشید گردد کوکب بختمنخواهد در کنار بزم او ره داد گردونم
هوش مصنوعی: اگر همسایهٔ خورشید شوم، ستارهٔ سرنوشتم نخواهد توانست در کنار مهمانی او جایی پیدا کند.
نسیم کوی لیلی ره چه داند جانب گلخنخوش آن نکهت که می‌آرد صبا از خاک مجنونم
هوش مصنوعی: نسیم کوی لیلی، اصولاً نمیداند که چگونه به گلخن خوشبو راه یابد. این عطر دلانگیز که صبا از سرزمین مجنون به ارمغان می‌آورد، از آنجا می‌گوید که حال من شاید مانند مجنون باشد.
چنانم در گرفتاری که گر حالم کسی پرسدنمی‌دانم که چونم تا بگویم در غمش چونم
هوش مصنوعی: به شدت در دچارترین شرایط قرار دارم که اگر کسی از حالم بپرسد، نمیدانم چگونه پاسخ دهم تا بتوانم بگویم به خاطر دلتنگیاش چه وضعیتی دارم.
ز خوبان داد می‌خواهم فغانی مهربانی کوکه سازد کاغذی پیراهن طومار افسونم
هوش مصنوعی: از بین مردم خوب می‌خواهم که فریادی سر دهند. کجا هست آن مهربانی که برای من کاغذی مانند لباس بپیچد و جذابیتهای زندگیام را به تصویر بکشد؟