شمارهٔ ۳۸۳
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به وصف لحظات عاشقانه و احساسات عمیق خود نسبت به محبوب می‌پردازد. او از زیبایی و جذابیت چهره محبوب می‌گوید و از احساسی ناشی از دیدن او مست می‌شود. عشق و غیرت او باعث می‌شود که به شدت احساساتی شود و حتی از خود بی‌خود گردد. شاعر از زخم‌های روحی‌اش و درد عشق می‌گوید و اشاره می‌کند که هیچ طبیبی نمی‌تواند درمانی برای این دردها پیدا کند. در نهایت، او به ناچاری به تماشای محبوب می‌پردازد زیرا نمی‌تواند احساساتش را بیان کند.
خوش آن حالت که در روی گلی نظاره می‌کردمزبویش می‌شدم مست و گریبان پاره می‌کردم
هوش مصنوعی: احساس خوبی داشتم وقتی که به چهرهی یک گل نگاه می‌کردم. عطرش مرا مست کرده بود و همچنان شور و شوق به من دست داده بود که حتی لباس خود را نیز پاره می‌کردم.
ز خود می‌رفتم و می‌سوختم در آتش غیرتچو با دل گفت‌وگوی آن پری‌رخساره می‌کردم
هوش مصنوعی: در حالتی از خویشتن بیرون می‌رفتم و به خاطر عشق و غیرت خود میسوزم، چون در دل با آن معشوق زیبا صحبت می‌کردم.
من این زخم ملامت بر جبین خویش می‌دیدمچو در اول نظر بر تیغ آن خونخواره می‌کردم
هوش مصنوعی: من وقتی که به زخم ملامت روی پیشانیام نگاه می‌کردم، در نخستین دیدار با آن تیغ خونی، احساس درد و رنج می‌کردم.
جدا از آن ترک عاشق‌کش چنان تنگ آمدم از خودکه گر بودی به دستم قتل خود صد باره می‌کردم
هوش مصنوعی: به دور از آن معشوقی که قلبها را میشکند، آنقدر از خودم احساس تنگی و ناتوانی کردم که اگر تو در دسترس بودی، بارها و بارها خودم را میکشتم.
طبیبان چارهٔ درد دل عاشق نمی‌دانندنهانی درد خود را ورنه من هم چاره می‌کردم
هوش مصنوعی: پزشکان راه حلی برای بیماریهای عاشقانه نمیشناسند، زیرا درد درونی خود را پنهان میکنند. اگر آنها این درد را میدانستند، من هم برای آن راهی پیدا می‌کردم.
فغانی چند گویی حال خود با آن شه خوبانبه ناچاری بر آن رخساره‌اش نظاره می‌کردم
هوش مصنوعی: من همواره در تلاش هستم تا احساسات و حال خود را با او به اشتراک بگذارم. اما مجبور شدم که فقط به چهره زیبایش نگاه کنم و به دلم بگذارم.