شمارهٔ ۳۹۹
هوش مصنوعی: این شعر با بیان احساسات عمیق عاشقانه و انتقاد از دنیا و نوشیدن، به نوعی نشان‌دهنده‌ی دل‌سوختگی شاعر است. شاعر از زندگی گذشته‌اش که پر از ناملایمات و ناکامی‌ها بوده، سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که در مجالس عیش و خوشی همواره درگیری‌ها و تنش‌های عاطفی وجود داشته است. او به تلخی از بی‌توجهی دیگران نسبت به درد و رنجش سخن می‌گوید و از عدم یافتن آرامش و خوشحالی در دنیا می‌نالد. در نهایت، با وجود تمام سختی‌ها، تأکید دارد که احساساتش حقیقی و عمیق است و به نوعی زندگی را در این درد و رنج به تصویر می‌کشد.
قدح بیار که من خانه سوز و دیر پرستمز جام جرعه چه خیزد سرقرابه شکستم
هوش مصنوعی: برایم شراب بیاور که من کسی هستم که در دل آتش عشق میسوزم و به پرستش خدا مشغولم. از یک لیوان کوچک شراب چه بهرهای میتوان برد وقتی که نشان شکستن سرجام را با خود دارم؟
گهی شکایت مستی و گاه طعنه ی توبهنرسته ام ز زبانها بهر طریق که هستم
هوش مصنوعی: گاه از مستی شکایت میکنم و گاه به افرادی که هنوز توبه نکردهاند، طعنه میزنم. به هر شکلی که هستم، از زبانها و صحبتها در دنیا، این احساسات را ابراز میکنم.
بمجلسی که رسیدم سپند بودم و آتشکدام روز ببزمی برای عیش نشستم
هوش مصنوعی: وقتی به جمعی وارد شدم، مانند آتش سوزان و پرحرارت بودم و نمیدانم در کدام روز برای خوشگذرانی به مهمانی نشستم.
هزار خار کشیدم ز دیده بر سر کویشکه هیچ کس ز ترحم گلی نداد به دستم
هوش مصنوعی: چندین بار از درد و رنج به خاطر عشق تو اشک ریختم و هیچکس نمیدانست و نمیخواست به من کمک کند.
نه در طریقه ی مستی و آفتاب پرستیبه هیچ مرتبه پیدا نشد ستاره پرستم
هوش مصنوعی: در هیچ راهی از سرخوشی و عشق به آفتاب، هرگز به جایی نرسیدم که به پرستش ستارهها بپردازم.
هزار جام جم اینجا بجرعه ییست فغانیچنانکه بود ادا کردم این ترانه، نه مستم
هوش مصنوعی: در اینجا هزار جام جم وجود دارد، اما من تنها با یک جرعه از آن، فغان و نالهای را سر میزنم. همانطور که این آهنگ را اجرا کردم، باید بگویم که من مست نیستم.