شمارهٔ ۴۲۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات و تجربه‌های خود از میخانه و شراب می‌پردازد. او می‌گوید که نقد جان را به میخانه آورده و دلش را به ساقی سپرده است. در فضای میخانه، معانی و نواهای مستانه، او نیز صدای خود را بلند می‌کند؛ زیرا زنده و پرشور است. شاعر به اشک و عواطف خود اشاره کرده و می‌گوید که شراب را از دیدگان خود فشرده است. او می‌گوید قطره‌های باران را بیشتر از پیکان آبدار می‌پسندد و به خاطر خرابی‌ها و زخم‌هایش در مقابل حوادث، مردم او را نادیده می‌انگارند. در نهایت، او خود را به درختی تشبیه می‌کند که با وجود زخم‌هایش، هنوز در برابر طوفان‌ها ایستاده است. شاعر به یادآوری تاریخ و شخصیت خود می‌پردازد و از فراموشی آن گله دارد.
ما نقد جان بگوشه ی میخانه برده ایمدل را بچشم و غمزه ی ساقی سپرده ایم
هوش مصنوعی: ما جان خود را به گوشهی میخانه آوردهایم و دلتنگیام را به چشمان و ناز ساقی سپردهایم.
چون در حریم میکده مستان نوا کنندما هم برآوریم صدایی نمرده ایم
هوش مصنوعی: وقتی در محفل میخانه، عاشقان موسیقی و شادی سر دهند، ما نیز به رغم زنده بودن و حیات خود، صدایی بلند میکنیم.
در اشک ما مبین بحقارت که این شراباز پرده های دیده ی روشن فشرده ایم
هوش مصنوعی: در اشکهای ما حقارت را نشان نده، چرا که این شراب را از چشمان روشنمان فشردهایم.
پیکان آبدار ز تیر و کمان چرخدلخواه تر ز قطره ی باران شمرده ایم
هوش مصنوعی: ما تیر و کمان را به عنوان وسیلهای محبوب و زیبا میدانیم و آن را با قطرهی باران مقایسه میکنیم؛ زیرا تیر آبدار و خوشمنظرهای که از کمان رها میشود، بیشتر از باران برای ما دلنشین است.
از بسکه خورده ایم فرو آتش نهانمردم گمان برند که آبی فسرده ایم
هوش مصنوعی: به دلیل این که بسیار از مشاغل و دلتنگیها را تحمل کردهایم، دیگران فکر میکنند که ما به شدت ناراحت و بیاحساس هستیم، در حالی که در واقع ما احساسات عمیقی در درون خود داریم.
ما آن درخت بادیه خیزیم ای صباکز تندباد حادثه صد زخم خورده ایم
هوش مصنوعی: ما مانند درختی هستیم که در بیابان رشد کردهایم، ای نسیم، چرا که از طوفان‌ها و حوادث مختلف، صد زخم و آسیب دیدهایم.
صدره باشک گرم فغانی و برق آهنقش خودی ز صفحه ی خاطر سترده ایم
هوش مصنوعی: در اوج شوق و هیجان، فریادی از دل برمیآورم و همچون یک چشمبد، یادگارهایی از خود را از صفحهی ذهنم پاک کردهام.