شمارهٔ ۴۲۴
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از درد و اندوه خود می‌گوید. شب‌ها به خاطر غم‌هایش ناله می‌کند و از فنا و نابودی در آسمان سخن می‌گوید. او به بلبلان غمگین در باغ یادآوری کرده و آرزوی زیبایی گل‌ها را دارد. همچنین به احساساتش در مورد وصال معشوق اشاره می‌کند و اگرچه گرفتار غم است، هنوز به شادی و طرب فکر می‌کند. در نهایت، شاعر از دل شکسته و بغض عمیق خود می‌نویسد که در آن گریه و زاری به چشم می‌آید.
شب آه و ناله از دل غمناک می زدمبرق فنا بخرمن افلاک می زدم
هوش مصنوعی: در تاریکی شب از دل حزن و اندوه ناله و آه میزدم و با حالتی پر از درد به آسمان و ستارهها نگاه میکردم.
از درد بلبلان خزان دیده در چمنخوناب دیده بر ورق تاک می زدم
هوش مصنوعی: در میان چمنزار، از غم و درد بلبلانی که در فصل پاییز به سر میبرند، اشکهایی شبیه به خون بر برگهای تاک میریختم.
در آرزوی جلوه ی گلهای آتشیناز سوز سینه شعله بخاشاک می زدم
هوش مصنوعی: من در حسرت زیبایی گلهای آتشینی بودم و از شدت درد درونم، به آتش زدن شاخ و برگها مشغول شدم.
می زد رقم بخون رزان باد صبح و منبر اشک سرخ و روی چو زر خاک می زدم
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به تصویر زیبایی از صبح و احساساتش اشاره می‌کند. او می‌گوید که صبح در حال نزدیک شدن است و او در حالی که اشک میریزد، بر خاکی که طلایی به نظر میرسد، ضربه میزند. این تصویر نشاندهنده تلاقی احساسات عمیق و زیباییهای طبیعت است.
دستم اگر نه دامن وصل تو می گرفتآتش برخت هستی خود پاک می زدم
هوش مصنوعی: اگر دامن وصال تو را در دست داشتم، آتش من بر وجود خودم را خاموش میکردم.
بر روی بخت خفته بداغ خمار غماز جام باده آب طربناک می زدم
هوش مصنوعی: روی سرنوشت خواب آلود، با درد غم، از جام خوشی و خوشحالی می نوشیدم.
برنامه ی سیاه فغانی ز سوز دلخوناب دیده از جگر چاک می زدم
هوش مصنوعی: من از دل پر از درد و اندوه خود، با عواطف شدید، شعری غمناک مینوشتم و اشکهای چشمانم چون جوی خون بر روی جگر زخمزدهام جاری بود.