شمارهٔ ۴۳۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره شادی و سرور ناشی از نوشیدن شراب و لذت‌های زندگی است. شاعر با اشاره به منبع این شراب، آن را به نغمه‌ی ناهید (الهه‌ی عشق) و چشمه‌ی خورشید نسبت می‌دهد. او به مجلسی شاهانه و ساقی‌ای اشاره می‌کند که در آن شراب بسیار خوشگوار می‌نوشند. همچنین، از نعمت و بقا در کنار دوستان و تحت سایه‌ی درختان یاد می‌کند و در نهایت به ارتباط عمیق خود با دوست اشاره می‌کند و امید به زندگی را از عمر خود می‌چشند. شعری است درباره خوشی، عشق و زندگی مطلوب.
ما باده را بنغمه ی ناهید خورده ایمآب از کنار چشمه ی خورشید خورده ایم
هوش مصنوعی: ما از صدای خوش ناهید (الهه ی عشق و زیبایی) لذت بردهایم و نوشیدن شراب را تجربه کردهایم همچنین از آب زلال چشمهای که به خورشید نزدیک است، بهرهمند شدهایم.
شاهانه مجلسی طلب و ساقیی که مامی در شرابخانه ی جمشید خورده ایم
هوش مصنوعی: به فکر برگزاری جشن و مهمانیای بزرگ و با شکوه باش و از کسی بخواه که به ما شراب بدهد، چون ما در گذشته در میخانه جمشید شراب نوشیدهایم.
در مجلسی حبیب ز دست مسیح و خضرآب بقا و نعمت جاوید خورده ایم
هوش مصنوعی: در جمعی که در آن دو محبوب از دست مسیح و خضر، نوشیدنی جاودان و نعمتهای پایدار را چشیدهایم.
مستیم ازان شراب که با محرمان بباغدر سایه ی درخت گل و بید خورده ایم
هوش مصنوعی: ما از شرابی شاد و مست هستیم که در کنار دوستان نزدیک خود در باغ، زیر سایه درختان گل و بید نوشیدهایم.
دل بسته ایم همچو فغانی بلطف دوستاز شاخ عمر میوه ی امید خورده ایم
هوش مصنوعی: ما به محبت دوست دل بستهایم و مانند فغان و نالهای که بر سر دوراهی قرار دارد، از درخت عمر میوهی امید را چیدهایم.