شمارهٔ ۴۳۸
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عمق درد و رنج‌های عاشقانه است. شاعر با ابراز ملامت نسبت به خود، نشان می‌دهد که چگونه از عشق و فراق رنج برده‌اند، اما هیچ‌گاه از این عشق و آلام خود نادم نشده‌اند. آنان به رغم تحمل سختی‌ها و دیرینه بودن این وضعیت، همچنان به عشق و وفاداری خود پایبند مانده‌اند. شاعر به تصویر کشیدن سال‌هایی که در عشق گذرانده‌اند و درد و اندوه فراق را به عنوان بخشی از سرنوشت خود می‌پذیرد و به تفاوت بین غم و ندامت اشاره می‌کند، در حالی که همچنان به عشق و امیدهایش زنده است.
ما خویش را بچنگ ملامت سپرده ایماز لوح سینه حرف سلامت سترده ایم
هوش مصنوعی: ما خود را به انتقاد و سرزنش سپردهایم و از دل و وجودمان، سخنان مثبت و درست را کنار گذاشتهایم.
خون خورده ایم و یاد ندامت نکرده ایمجان داده ایم و نام غرامت نبرده ایم
هوش مصنوعی: ما از سختی‌ها و دردها رنج بردهایم و هیچ‌گاه به فکر پشیمانی و احساس ندامت نبودهایم، حتی جان خود را نیز از دست دادهایم و هیچ‌گاه درباره خسارت و زیان ناشی از آن سخنی نگفتهایم.
اندوه روز هجر و بلای شب فراقاز فتنه های روز قیامت شمرده ایم
هوش مصنوعی: غم و حسرتی که در روز جدایی و مشکلات شب دوری داریم، از آزمونهای سخت و بلایای روز قیامت به حساب آوردهایم.
هرگز به آرزوی دل از ساغر وصالیک جرعه بی خمار ندامت نخورده ایم
هوش مصنوعی: هرگز به خواستههای قلبیمان از ساغر وصال، حتی یک جرعه بیخمار که از آن پشیمان شویم، نخوردهایم.
شد سالها که زنده بعشقست نام مااز صد هزار سنگ ملامت نمرده ایم
هوش مصنوعی: سالهاست که به خاطر عشقمان زندهایم و با وجود صدها سنگ ملامت، هنوز از پا نیفتادهایم.
مجنون صفت بوادی محنت علم شدهدر راه دوست پا به علامت فشرده ایم
هوش مصنوعی: مجنون ویژگیهای خود را در زندگی پر از مشکلات و سختی‌ها به دست آورده و در راه عشق خداوند، همه چیز را فدای این عشق کردهایم.
از ناله های گرم فغانی در آتشیموز آه سرد اهل کرامت فسرده ایم
هوش مصنوعی: ما با نالههای دلسوز و گرم، در آتش درون خود میسوزیم و از آهها و نالههای سرد افرادی که در دلشان لطف و بزرگواری وجود دارد، پژمرده و بیحرکت شدهایم.